Δευτεράντζες

Aγόρασα και διάβασα αυτή τη μαλακιούλα. Πώς αλλιώς να βγει το καλοκαίρι μέχρι να ξεκινήσει η νέα Γιουροβιζιακή σεζόν; Κάπως πρέπει να ξεχαστούμε. 

 

Αγοράζω και διαβάζω με κάθε ευκαιρία βιβλία που γράφονται για τη Γιουροβίζιον με την ελπίδα πως θα μάθω πράγματα που δεν ξέρω και τελευταίως καταλήγω ότι εν τέλει γνωρίζω περισσότερα από τον συγγραφέα τον ίδιο. Αυτό συνέβη με το προηγούμενο που διάβασα και το οποίο είχε γράψει η Ισπανίδα Αρχηγός Αποστολής και αυτό συνέβη και με το παρόν, που έγραψε κάποιος ονόματι Jarvis Brown, αν και εγώ είμαι πεπεισμένος ότι το έγραψε το Chatgpt. 

 

Τόσα λάθη μαζεμένα, τόσες αριθμητικές ανακρίβειες σχετικά με τις κατατάξεις, τη σειρά εμφάνισης, περιγραφές χορευτικών εντελώς ανυπόστατες, όλα λάθος! Προϊόντα επιστημονικής φαντασίας! Μόνο το Chatgpt θα μπορούσε να τα γράψει τόσο άλλα ντ' άλλων. (Το εξώφυλλο του βιβλίου, πάντως, είναι 100% σχεδιασμένο από το Chatgpt).  

 

Υποτίθεται ότι ο κύριος συγγραφέας θα μας έγραφε για μία λίστα από τραγούδια που κατετάγησαν δεύτερα, και τα οποία τελικά έκαναν μία πορεία μεγαλύτερη από τα νικητήρια της χρονιάς τους. Ένα βιβλίο για τις "Δευτεράντζες" που δεν ήταν τελικά τόσο δεύτερες. Στη λίστα αυτή συμπεριλαμβάνεται και το Fuego. Σε κανένα, όμως, κεφάλαιο δεν υπάρχει κάποια συγκλονιστική πληροφορία που να μας εξάπτει το ενδιαφέρον. Κατ’ ακρίβεια είναι μικρά κεφαλαιάκια που εκθειάζουν τα αγαπημένα τραγούδια του συγγραφέα από εντελώς υποκειμενική σκοπιά, και στα οποία ο συγγραφέας αποδεικνύεται μεγάλη κότα ώστε να εκθειάζει εξίσου και τα νικητήρια γιατί φυσικά πρέπει να χαϊδεύουμε τα αφτιά άπαντων. 

 

Η μόνη ενδιαφέρουσα ιστορία που ξεχώρισα και την οποία φυσικά είχα ξαναδιαβάσει κάπου αλλού, αλλά τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ώστε να εντρυφήσω έτι περισσότερον και να σας γράψω εδώ δυο λογάκια, είναι αυτή του συγκροτήματος Wind που εκπροσώπησε τη Γερμανία τρεις φορές, το 1985, 1987 και 1992 (με προσωπική αγαπημένη εκείνη του 1987), και ειδικά την ιστορία του Rob Pilatus. 

Ο Rob Pilatus ήταν ο αφροαμερικανός χορευτής που συνόδευσε το συγκρότημα στις Βρυξέλλες και υποκρινόταν πως έπαιζε την κιθάρα. Ο Rob δεν ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, ούτε είχε εμφανιστεί στη Γιουροβίζιον το 1985. Μπήκε ως σφήνα το 1987 για να υποστηρίξει τη ρέγγε αισθητική του τραγουδιού ώντας ο ίδιος μαύρος. 

 

Και γιατί μας αφορά η ιστορία του; Γιατί ο Rob Pilatus δεν είναι άλλος από το ένα εκ των δύο μελών του θρυλικού, διεθνούς συγκροτήματος Milli Vanilli το οποίο διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη όταν διέρρευσε ότι τα μέλη του δεν τραγουδούσαν τα ίδια στους δίσκους και ότι απλώς χρησιμοποιούνταν ως βιτρίνα χάριν των χορευτικών τους δυνατοτήτων και της ευρύτερης τους εμφάνισης. Έκαναν σκέτο lip sync. 

 

Δεν ξέρω πόσοι ζούσατε τότε όταν το όνομα Milli Vanilli σήμαινε κάτι στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Εγώ ήμουν μικρός όταν έγιναν γνωστοί και δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω κάποιο απ’ τα τραγούδια τους, αλλά επειδή αγόραζα όλα τα μουσικά περιοδικά της εποχής, και κυρίως το Smash Hits, έτυχε να τους γνωρίζω ως όνομα, αλλά και φατσικά. 

 

Γράφει, λοιπόν, στο βιβλίο και εγώ σας το μεταφέρω όπως το διάβασα, ότι ο Rob Pilatus ήταν ανέκαθεν μια τραγική φιγούρα. Παιδί μεταναστών που μεγάλωσε στη Γερμανία με πολύ εκφοβισμό, που με χίλια ζόρια κατάφερε να σταθεί στα πόδια του, μπήκε στους Wind από σπόντα να κάνει την κούκλα της βιτρίνας και να υποδύεται τον κιθαρίστα. Μετά, κάπου τον είδανε, σε κάποιους παραγωγούς άρεσε και τον βάλανε να κάνει το ίδιο και στους Milli Vanilli, αλλά εκεί σε προηγμένα καθήκοντα αφού έκανε και τον τραγουδιστή. Ιδού και ένα βίντεο στο οποίο υποτίθεται τραγουδούσε ζωντανά ώσπου χάλασε το CD και έπαθε όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου στο «Ραντεβού στον Αέρα». 

 

Όταν αποκαλύφθηκε η απάτη ο ίδιος δεν το άντεξε, έπεσε στα ναρκωτικά και το 1998 βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση. Γράφει ο Brown ότι είναι σκληρό μια ζωή να παίζεις τον ρόλο της κούκλας στη βιτρίνα και έχει δίκιο. Να φανταστείτε ότι τα κυβερνητικά στοιχεία δεν συμφωνούν καν στην ηλικία που πέθανε, αφού η ημερομηνία γεννήσεώς του διαφέρει από έγγραφο σε έγγραφο και δεν είναι σίγουροι πόσων χρονών ήταν όταν πέθανε. 

 

Πέραν αυτής της αναλαμπής στο βιβλίο, δεν περιέχεται τίποτε άλλο που να αξίζει να πληρώσετε για να το διαβάσετε. Αφορμής δοθείσης όμως, άδραξα την ευκαιρία να σας παρουσιάσω και το δικό μου τοπ10 από τραγούδια που ήρθαν δεύτερα. Διάλεξα ένα από κάθε χώρα με κριτήριο το πόσο ψηλά εμφανίζονται στις λίστες του itunes μου, βάσει του playcount. Ορίστε: 

 

Να πω ότι η Κροατία (2024) και η Φινλανδία (2023) είναι τόσο ψηλά λόγω του γιου μου που τις λατρεύει και συνεχίζει να τις ζητά μέσα στο αυτοκίνητο. Κατά τα άλλα εγώ είχα και καλύτερα τραγούδια να διαλέξω.