Ferto!

 Τι σαββατοκυριακάρα ήταν αυτή!

Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;

Πάμε!

Ο Ακύλας παίζει μόνος του, είναι ήδη στη Βιέννη και κάνει πρόβες.

Πώς μας τη βγήκε από την εξωτερική στα μουλωχτά και δεν τον πήραμε χαμπάρι, είναι απορίας άξιο.

ΟΚ! Έχω πολλά να πω για το «φέρ’το».

Το «Φερ’το» μου σπάει τα νεύρα. Αλλά δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει επειδή κατά βάθος μου αρέσει, ή επειδή είναι αυτό που είναι, ένα νευρόσπαστο τραγούδι που δεν σε αφήνει να κλείσεις μάτι. Την πρώτη φορά που το άκουσα, τότε που βγήκαν τα αποσπάσματα των 15’’, σκέφτηκα «τι μαλακία είναι αυτή, Θεέ μου;» Τη δεύτερη φορά είπα «αυτό είναι κολλητικό», την τρίτη απλά παραδόθηκα και είπα «ας μην το παλεύουμε άλλο, αυτός θα κερδίσει».

Και δεν θα κερδίσει γιατί είναι τραγουδάρα, ούτε επειδή «αυτό κάνει για Γιουροβίζιον» (που όποτε ακούω ότι ένα τραγούδι «κάνει» για τη Γιουροβίζιον εγώ τραβώ τα μαλλιά μου). Θα κερδίσει γιατί όπως είπε πρόσφατα και ένας inspirational speaker που παρακολουθώ στο ίνσταγκραμ, «οι άνθρωποι στις μέρες μας δεν αγοράζουν προϊόντα. Αγοράζουν ιστορίες!» Και το «Φερ’ το» είναι τίγκα στην ιστορία και ο Ακύλας ως προσωπικότητα μια ιστορία από μόνος του.

Πρώτα απ’ όλα, ο άνθρωπος το ζει. Το υποστηρίζει. Σύγκρινέ τον με τους άλλους 27 συμμετέχοντες που απλά έχασκαν μπροστά σε ένα μικρόφωνο και θα δεις ποιος γράφει στο κούτελο «θέλω να πάω στη Γιουροβίζιον». Αυτός γεννήθηκε για να πάει. Δεύτερον, το έχει μελετήσει. Είναι διαβασμένος! Και έγραψε αυτό που θέλει η μάζα. Και πολύ έξυπνα έβαλε μέσα απ’ όλα: Ελληνικό στίχο, ξένο στίχο, τσιφτετέλι, γκάγκναμ στάιλ, κωμωδία, συναίσθημα, διφωνίες, πρόζα, τα πάντα. Κανείς δεν μπορεί να πει «ναι, αλλά δεν έχει μέσα απ’ αυτό». Έχει τα πάντα. Κυρίως όμως, έχει ένα ρεφρέν που σου κολλά σαν ιός και κερδίζει τα πιτσιρίκια τα οποία θα κατακλύσουν τικ-τοκ και όλες τις πλατφόρμες, και μέχρι τον Φεβρουάριο που θα γίνει ο τελικός αυτό θα είναι ήδη γκράντε χιτ και θα δούμε τον τελικό για τυπικούς λόγους.

Ο Ακύλας έχει ακόμη ένα προσόν χωρίς να το ξέρει. Προέρχεται από τον λαό. Και όχι μόνο από τον λαό, αλλά και από την LGBQTI κοινότητα. Διάβασα μια συνέντευξη του χθες στην οποία έλεγε πόσο δυσκολεύτηκαν οι γονείς του να τον μεγαλώσουν, πόσο πιέστηκε στην εφηβεία του σε μια κλειστή κοινωνία όπως εκείνη των Σερρών. Το ότι ήρθε στην Αθήνα και δειλά-δειλά βρήκε τον εαυτό του και σήμερα διεκδικεί και την εκπροσώπηση της χώρας, είναι άλλο ένα σενάριο «σταχτοπούτας» που ο κόσμος λατρεύει να βλέπει. Σήμερα ο Ακύλας, αύριο «εγώ κι εσύ».

(Ομολογουμένως, στο σημείο που τραγουδά στη μαμά του, πάντα βουρκώνω και είναι κρίμα που μόνο οι Έλληνες καταλαβαίνουμε τι λέει. Θεωρώ ότι σ’ εκείνο το σημείο με κέρδισε εμένα).

Για να επανέλθουμε όμως, να σας πω ότι τα καλύτερα τραγούδια του φετινού τελικού από πλευράς μουσικής ποιότητας και παραγωγής τα έχει ο Good Job Nicky και ο Delta. Ο πρώτος είναι ο γιος του Πάριου και ο δεύτερος ο γιος του Γιάννη Κούστα, του εφοπλιστή, που συνεταιρίζεται τελευταίως με την Άννα Βίσση. Αν σου πουν, βάλε στην άκρη το τραγούδι, και πες μου με ποιου την ιστορία ταυτίζεσαι και σε ποιον θα έδινες την ευκαιρία της εκπροσώπησης, νομίζω η συντριπτική πλειοψηφία θα την έδινε στον Ακύλα. Οι άλλοι δύο «καλά την έχουν».

Το έχω χωνέψει, αυτός πρέπει να πάει, παρόλο που αν εγώ έπρεπε να διαλέξω ένα τραγούδι για να κυματίσει δίπλα στη γαλανόλευκη δεν θα ήταν το «Φερ’το». Δεν θα ήταν όμως και κανένα από τα άλλα 27 που άκουσα.

Στην αρχή μου είχε αρέσει και το «Παρέα» της Ευαγγελίας, αλλά, όχι. Είναι πολύ αδύναμο εντέλει και κάπου το έχουμε ξανακούσει όλο αυτό. Η Ευαγγελία πάσχει επίσης αφηγήματος. Έχει ήδη το βαρίδι της δεύτερης θέσης από πέρσι να της προκαλεί άγχος, ενώ το μεγαλύτερο της πρόβλημα είναι ότι είναι και κουκλάρα. Η Γιουροβίζιον δεν θέλει κουκλάρες. Θέλει χοντρές, κακομοίρες και δεινοπαθούσες. Το εμπεδώσαμε εδώ και χρόνια, δυστυχώς, αυτό. Δεν είδατε με τι τουπέ βγήκε εκείνη η Βρυσιήδα και αποσύρθηκε από τη διεκδίκηση με εκείνο το «Ντέρντι» (το οποίο παρεμπιπτόντως, δεν ακούγεται), αλλά βγήκαν όλοι οι γνωστοί του συρφετού να την αποθεώσουν; Είναι τώρα η Βρυσηίδα για να την εμφανίσεις οπουδήποτε; Για να ντύνεται γοργόνα και να γελάμε, ναι. Αλλά ως εκεί. Παρόλα αυτά, εγώ διάβασα και άρθρο από τον Αντωνάτο του Yupiii.gr που υποτίθεται ότι έχει και κάποιο στάτους, ότι «χάσαμε την πιο δυνατή συμμετοχή». Ποιας; Της Βρυσηίδας Γκαγκούτη! Η οποία μάλιστα αποσύρθηκε γιατί δήθεν «μετά την απόσυρση της Ολλανδίας, της Ισπανίας, της Ισλανδίας και της Σλοβενίας, η Γιουροβίζιον δεν θα είχε πλάκα!» Έχει και διπλωματικές βλέψεις η κυρία. Ήμαρτον, Παναγία μου!

Σε άλλα νέα έχω να σχολιάσω και τα εξής:

Το σ/κ αυτό βγήκαν τα τραγούδια της Μολδαβίας και της Μάλτας.

Όχι, μπράβο στους Μολδαβούς οι οποίοι επέστρεψαν στον Διαγωνισμό αμάν-αμάν για να εξυμνήσουν την πατρίδα τους με ένα τραγούδι που είναι δήθεν απολιτίκ αλλά εμφανώς γεννήθηκε μετά το δημοψήφισμα της χώρας για ένταξη στην ΕΕ. «Να ζήσει η Μολδαβία!» Να ζήσει τώρα που πήρε και δυτικότροπη κατεύθυνση παρόλες τις απειλές της Ρωσίας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο στον κόσμο αυτό. Το τραγούδι, μούφα, για βλαχαδερά ό,τι πρέπει.

Η Μάλτα από την άλλη με εξέπληξε ευχάριστα, έστειλε επιτέλους τραγούδι της προκοπής μετά από πολλά χρόνια. Όλοι θέλουμε να είμαστε Ιταλοί και οι Μαλτέζοι άλλο τόσο μιας και στο τσακ γλίτωσαν την προσάρτηση όντας τόσο κοντά στην Ιταλία. Η μπαλάντα του Άινταν είναι η αγαπημένη μου μέχρι στιγμής από τα ανακοινωθέντα τραγούδια. Φυσικά, δεν προβλέπω να πηγαίνει πολύ ψηλά, αλλά στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος.

Τα λέμε!