Μόνο Γιουροβίζιον*

  Ευκαιρία σήμερα που είναι Κυριακή να σας παρουσιάσω το δικό μου τοπ10 της φετινής Γιουροβίζιον.     Πριν αρχίσω, να σας πω ότι φέτος δεν έχω αγαπημένο τραγούδι. Πλην του κυπριακού και του ελληνικού, τα οποία αγαπώ και λόγω καταγωγής τους, δεν υπάρχει κάποιο τραγούδι που να με ενδιαφέρει πραγματικά να καθίσω να το ακούσω. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που έχω αρχίσει να παρατηρώ από τότε που μπήκα στη δεκαετία των σαράντα. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο απομακρύνομαι από τη σύγχρονη – ο Θεός να την κάνει – μουσική, και αφήνω πίσω μου τον μάταιο τούτο κόσμο. Αν παρ’ ελπίδα κάποια χρονιά βρεθεί κάτι να με συγκινήσει, όπως η Ιταλία το 2023 και η Γαλλία το 2024, αυτό με εντυπωσιάζει, αλλά πλέον έχει αρχίσει και αραιώνει. Θυμάμαι ότι παλιότερα, φοιτητής ακόμα, έβρισκα άνετα 5-10 τραγούδια να μου αρέσουν. Πλέον μακάρι να βρεθεί έστω κι ένα.    Ήγγικεν, λοιπόν, η χρονιά που δεν έχω ούτε ένα τραγούδι να πω ότι είναι «τραγούδι μου». Πήγα να ενθουσιαστώ λίγο με την Ιταλία, αλλ...