Μόνο Γιουροβίζιον*

Έξι λόγοι για τους οποίους η παλιά Γιουροβίζιον, (και όταν λέω “παλιά” εννοώ τα ‘80ς και τα ‘90ς), ήταν καλύτερη από την σημερινή.    Πρώτον. Ήταν black tie event.  Στο κοινό έβλεπες την αφρόκρεμα της εκάστοτε χώρας στην τρίχα, ή αν δεν επρόκειτο για την αφρόκρεμα ήταν όλοι τόσο καλοντυμένοι ώστε δεν σε ένοιαζε περί τίνος επρόκειτο. Δυστυχώς σήμερα που τα πράγματα είναι «έλα όπως είσαι», δεν υπάρχει καμία αίγλη στο ακροατήριο που παραπέμπει συχνά σε όχλο. Τα κοστούμια και τα παπιγιόν αφαιρούν από τον αυθορμητισμό του ακροατηρίου θα μου πείτε. Κάνουν το θέαμα πιο «σοβαροφανές». Κι όμως οι Ιρλανδοί που το 1993 και το 1994 φώναζαν μέσα στο θέατρο «ολέ», «ολέ», δεν πτοήθηκαν από τα φράκα.    Δεύτερον. Η αναμετάδοση ερχόταν από το υπερπέραν. Οι σχολιαστές και κυρίως η Εύη Παπαμιχαήλ που μας «μεγάλωσε» ακουγόταν λες και αναμετέδιδε τον διαγωνισμό από το φεγγάρι. Τέτοια ήταν η ποιότητα του ήχου. Αυτή η απόσταση προσέδιδε κύρος στο πρόγραμμα το οποίο φαινόταν να έρχεται...