Η Γιουροβίζιον 2026 έχει μπει στο αυλάκι και πλέον γνωρίζουμε και τους 35 συμμετέχοντες. Πριν όμως καταλήξω στα δέκα αγαπημένα μου και κάτσω να σας τα παρουσιάσω, και πριν κάτσω να σχολιάσω και τα υπόλοιπα 25 χάριν πασατέμπου, θα συζητήσουμε κάτι άλλο αυτό το βροχερό βραδάκι που τα παιδιά κοιμούνται και εγώ ξενυχτώ στον υπολογιστή.
Θα σας παρουσιάσω εν είδει Chart Show τα δέκα αγαπημένα μου ντουέτα όλων των εποχών! Ξέρω ότι καίγεστε να τα μάθετε. Με έχει τυλίξει η νοσταλγία απόψε, έτσι θα καθίσω να τα θυμηθώ παρέα σας. Για να γίνει λίγο πιο ανταγωνιστικό το θέαμα, θα συμπεριλάβω ένα ντουέτο από κάθε χώρα στο τοπ10, αν και θα μεροληπτήσω ελαφρώς υπέρ της Ιταλίας και θα συμπεριλάβω δύο ντουέτα της, γιατί κακά τα ψέματα, η συντριπτική πλειοψηφία από τα αγαπημένα μου ντουέτα προέρχονται από εκεί. Θα τα αψηφίσω όμως και θα κρατήσω μέσα μόνο δύο. Πάμε, λοιπόν, να πέσουμε στην κουνελλότρυπα της Γιουροβίζιον.
10. Ελβετία 1981 – Io Senza Te.
Αν είστε τίποτις νεαροί και δεν ασχολείστε με την προ- 2000 Γιουροβίζιον θα έπρεπε να ντρέπεστε. Αλλά θα έπρεπε να ντρέπεστε διπλά αν δεν έχετε ανακαλύψει ακόμη αυτό το θαύμα. Πέρσι στη Βασιλεία οι Ελβετοί διοργανωτές το συμπεριέλαβαν μέσα στο αφιέρωμα που έκαναν για τις πιο iconic ελβετικές στιγμές στον Διαγωνισμό, και όχι άδικα. Όλος ο ρομαντισμός των ‘70ς συμπυκνωμένος στο κατώφλι της δεκαετίας του ’80 που μόλις άρχιζε. Το συγκρότημα που αποτελείτο από το τρίο Peter, Marc & Sue έλαβε ξανά μέρος στον Διαγωνισμό τη δεκαετία του ’70, (τέσσερις φορές συγκεκριμένα, και κάθε μία συμμετοχή σε διαφορετική γλώσσα), αλλά καμία δεν είχε τις αξιώσεις του ’81. Παλιότερα το τρίο έστελνε περισσότερο joke entries που δεν μπορούσες να τις πάρεις στα σοβαρά. Το Io Senza Te το θεωρώ αριστούργημα και για πολλούς θεωρείται το πραγματικό νικητήριο τραγούδι του 1981 (ναι, σιχαίνομαι κι εγώ τους Μπακς Φιζ!). Το συγκρότημα διαλύθηκε στα τέλη του ’80 αν και πριν το κάνει δοκίμασαν να ξαναπάνε στη Γιουροβίζιον το 1989, αλλά δεν κέρδισαν τον εθνικό τελικό. Εκ των τριών, μόνο οι δύο βρίσκονται εν ζωή. Ο Μαρκ μας αποχαιρέτισε το 2014.
09. Ισραήλ 1991 – Kan.
Αυτό το τραγούδι το ξέρω απέξω, κι ας μην έχω ιδέα τι λένε οι στίχοι, κι ας μην έχω ιδέα από την εβραϊκή γλώσσα. Σας είχα γράψει στο αφιέρωμα για το 1991 πόσο το αγαπώ και τι δέος μου προκαλεί όποτε το ακούω. Όπως λέω πάντα, δεν πρόκειται για τραγούδι, αλλά για στρατιωτικό εμβατήριο - ίσως και να είναι. Το βρίσκω όλο τέλειο, ακόμη και την κλισέ χορογραφία, ακόμη και τα ρούχα που μοιάζουν σαν να βγήκαν από καλάθια λαϊκής αγοράς. Δικαίως βγήκε τρίτο, σε άλλη χρονιά μπορεί και να κέρδιζε.
08. Νορβηγία 2015 – A Monster Like Me.
Πρόκειται περί συγκλονιστικής στιγμής εν έτει 2015. Σκοτεινό, μελοδραματικό σαν σκηνή από μιούζικαλ βασισμένη σε μυθιστόρημα του Ίψεν. Και με εφάμιλλης αισθητικής αρτιότατο βίντεο κλιπ. Ποτέ δεν θα μάθουμε τι έπραξε στη νιότη του ο αοιδός, αλλά με τέτοια ερμηνεία και τέτοιο πάθος επί σκηνής μπορούμε να δείξουμε κατανόηση και να χειροκροτήσουμε όρθιοι. Just gooooo...!
07. Ισλανδία 1990 – Eitt Lag Enn.
Ωωωω! Δώσε! Από τη Γιουροβίζιον του 1990 ξεκίνησαν όλα. Εκεί διαγνώστηκε η πάθηση μου με τον Διαγωνισμό οπότε ό,τι και να σας πω είναι λίγο. Δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσω αυτό το τραγούδι και να μην φτιάξει το κέφι μου ή να μη σηκωθώ να χορέψω. Κατετάγη τέταρτο, η υψηλότερη θέση που είχε λάβει η Ισλανδία μέχρι τότε. Το τραγούδι θεωρείται Eurovision classic και οι μερακλήδες φαν το εκτιμούν τα μάλα. Να σας πω κάτι που διάβασα και το βρήκα ευχάριστο: ο άντρας τραγουδιστής, ονόματι Γκρέταρ Όρβανσον, ήταν παντρεμένος με τη Σίγκα η οποία έκανε φωνητικά στη σκηνή. Δεν το έγραψα λάθος. Είχε δύο κοπέλες με το ίδιο όνομα επάνω στη σκηνή. Τη Σίγκα που τραγουδούσε μαζί του, και την άλλη Σίγκα που ήταν η σύζυγός του και έκανε φωνητικά στο φόντο. Γινόταν μεγάλο μπέρδεμα κάθε φορά εξαιτίας της συνωνυμίας. Το ζευγάρι χώρισε μετά τη Γιουροβίζιον του 1990, αλλά όπως όλοι ξέρουμε, το 1992 όταν ο ίδιος ο Γκρέταρ έγραψε και πάλι το τραγούδι που εκπροσώπησε την παγωμένη χώρα, έφτιαξε το συγκρότημα Heart2Heart το οποίο αποτελούνταν και πάλι από τις δύο Σίγκες, αυτή τη φορά σε ισότιμους ρόλους. Ισλανδοί! Βγάλτε άκρη.
Για να σας προλάβω, δεν με νοίαζει αν θυμίζει Police. Ίσως επειδή θυμίζει Police μου αρέσει περισσότερο. Υπάρχει κόσμος που παθαίνει αμόκ αν δυο τρία δευτερόλεπτα προσομοιάζουν με κάποιο υφιστάμενο σουξέ, ή αν η ατμόσφαιρα παραπέμπει σ’ αυτό. Εγώ δεν παθαίνω. Η Ολλανδία του 2014 ήταν η έκπληξη. Παρόλο που πολλοί το είχαμε ξεχωρίσει εξ αρχής, κανείς μας δεν φανταζόταν ότι θα έφτανε να διεκδικεί την πρωτιά και να φάει ζωντανή την Κοντσίτα. Είχα μία αμυδρή ελπίδα ότι θα γινόταν η ανατροπή κάποια στιγμή της ψηφοφορίας και θα έπαιρναν οι Ολλανδοί κεφάλι, αλλά δεν! Δεν πειράζει. Η Ολλανδία σπάνια έβλεπε άσπρη μέρα στη Γιουροβίζιον εκείνα τα χρόνια και η 2η θέση δεν τους χάλασε. Αντίθετα τους ώθησε να ξαναπάρουν τον Διαγωνισμό σοβαρά και να κερδίσουν πέντε χρόνια αργότερα. Άδραξαν σωστά το μομέντουμ. Το τραγούδι αυτό το βρίσκω τρομερά μυστήριο, σέξυ και σκοτεινό, το όλον βγαλμένο από σειρά εποχής κάπου στον αμερικανικό νότο. Ό,τι πρέπει!
05. Εσθονία 1996 – Kaelakee Haal.
Πώς ήταν τα ‘90ς μπαμπά;
Έτσι ήταν γιε μου.
Αν ένα τραγούδι στη Γιουροβίζιον συνοψίζει τον ορισμό της ποπ μπαλάντας αυτό ήταν το εσθονικό του 1996. “Ο ήχος του κολιέ”. Ο μυθιστορηματικός τίτλος ερχόταν και έδενε τέλεια με το ντουέτο μεταξύ της 15χρονης Μάργιας και του 50χρονου Ίβο, που ακόμη και στα 90ς προκαλούσε αμηχανία λόγω της διαφοράς ηλικίας τους. Όπως και να ‘χει, δεν επρόκειτο για κάποιο απαγορευμένο, οικογενειακό ειδύλλιο μεταξύ πατέρα και κόρης. Το τραγούδι μιλά για τις αναμνήσεις που μπορεί να σου ξυπνήσει ακόμη κι ο ήχος ενός μενταγιόν όταν ακουμπά σε κάποια επιφάνεια. Οι φωνές των τραγουδιστών έδεσαν πλήρως και παρόλο που δεν καταλαβαίναμε λέξη από Εσθονικά (μη σας πω ότι οι περισσότεροι αγνοούσαμε την ύπαρξη της χώρας ολόκληρης), καταλήξαμε να το σιγοτραγουδούμε. Προσωπικά το τραγούδι αυτό μου προκαλεί τεράστια νοσταλγία. Μπορώ να θυμηθώ που ήμουν όταν το άκουγα, μπορώ να θυμηθώ τι ένιωθα όταν το άκουγα, γενικά είναι ένα τραγούδι που όποτε πέσει και το ακούσω, μελαγχολώ όσο τίποτα. Για κάποιο μαζοχιστικό λόγο το επιζητώ.
04. Ιταλία 1984 - I Treni Di Tozeur.
Τα ίδια θα σου πω και γι’ αυτό το αριστούργημα. Όποτε παίξει η εισαγωγή αυτού του τραγουδιού μπορώ να μυρίσω και να δω το σπίτι της γιαγιάς μου όπως ήταν εκείνη την εποχή. Είναι πολύ περίεργο, γιατί το 1984 ήμουν τεσσάρων χρονών και δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω να έχω μνήμες από εκείνη την εποχή. Μπορώ όμως κάλλιστα να θυμηθώ την τηλεόραση στο σαλόνι του σπιτιού της με το σεμεδάκι από πάνω, να προβάλλεται το βίντεο κλιπ του εν λόγω τραγουδιού με το παλιό σημαδάκι του ΡΙΚ πάνω αριστερά στην οθόνη. Ειδικά την αρχή που δείχνει το τρένο να ατμίζει πριν πάρει μπρος... Δεν ξέρω πως μου έχουν εντυπωθεί όλα αυτά, αλλά σας το λέω με πάσα ειλικρίνεια, τα θυμάμαι όλα πεντακάθαρα! Και όποτε παίξει το συγκεκριμένο άσμα μου επανέρχονται στη μνήμη όλα ίδια κι απαράλλαχτα με μία χαρμολύπη μαζί.
Ήταν από τα μεγαλύτερα εγκλήματα ότι αυτό το θεϊκό τραγούδι κατετάγη 4ο και έχασε από το, χαριτωμένο δεν λέω, ντίγκι-λου ντίγκι λέι των Σουηδών. Για να είμαστε δίκαιοι, ερμηνεύτηκε φρικτά στο λάιβ. Ο Φράνκο ήταν αμήχανος και εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Τραγουδούσε αγχωμένος και σαν να βιαζόταν να τελειώσει την ερμηνεία του. Τα φωνητικά με τις τρεις σοπράνο που ντύθηκαν στα χρώματα της ιταλικής σημαίας ήταν κιτς κι άγαρμπα. Η Άλις από μόνη της δεν το έσωζε, χώρια που ήταν και η μόνη που δεν ήθελε να πάει στον Διαγωνισμό, γιατί είχε το γνωστό ιταλικό κόμπλεξ πως επρόκειτο για «πανηγυράκι». Το αποτέλεσμα με τους Χέρρεϊς νικητές, μάλλον την επιβεβαίωσε. Όπως και να ‘χει, το I Treni Di Tozeur είναι ένα διαμάντι στη φαρέτρα της ιστορίας του Διαγωνισμού. Έτσι πληροφοριακά, για όσους δεν ξέρουν, το Τοζέρ είναι μια πόλη της Τυνησίας. Δεν έχει σιδηρόδρομο, ούτε παν προς τα ‘κει τα τρένα. Ο στίχος είναι αλληγορικός. Να δούμε τι ναρκωτικά κάνανε όταν τον γράφανε.
03. Δανία 2010 – In A Moment Like This.
Αν το Calm After The Storm είχε ξεπατικώσει τους Police, το In A Moment Like This το έκανε με τον πιο χυδαίο τρόπο. Ούτε τότε με είχε πειράξει η αντιγραφή. Ήμουν εθισμένος με το συγκεκριμένο τραγούδι και ήθελα να έρθει και πρώτο. Σήμερα το έχω βαρεθεί, αλλά εξακολουθώ να το έχω στη λίστα με τις ένοχες απολαύσεις μου. Είναι τραγούδι που το ακούς και ερωτεύεσαι. Ήμουν στη Βαρκελώνη το καλοκαίρι του 2010 και το άκουγα στο ipod ανελλιπώς καθοδόν προς τη σχολή. Νομίζω έχω από τότε να το ακούσω.
02. Κύπρος 1989 – Απόψε Ας Βρεθούμε.
Μα τι να γράψω; Για την αγνή Κύπρο του 1989; Για το αφελές πλην γλυκήτατο στήσιμο επί σκηνής; Τα γαμήλια ρούχα και τα γραφικά χορευτικά στα φωνητικά; Για όλα τα παιδικά μου χρόνια που ξετυλίγονται μπροστά μου άμα ακούγονται οι πρώτες νότες της ηλεκτρικής κιθάρας; Για το ότι παντρεύτηκα με αυτό το τραγούδι; Τα έχω γράψει όλα εκατό φορές. Το Απόψε Ας Βρεθούμε είναι πια πέραν από τα όρια της Γιουροβίζιον. Κι ας το είπε η Πολυμέρη που δεν έχουμε ιδέα τι κάνει σήμερα, κι ας το είπε ο Σαββιδάκης που τότε καλά-καλά δεν είχε ψηθεί και έμοιαζε με σχολιαρόπαιδο στη γιορτή του σχολείου του. Τα ωραιότερα μας χρόνια!
01. Ιταλία 1987 – Gente Di Mare.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου