Τις τελευταίες μέρες ακούγονται τα έξι ονόματα καλλιτεχνών που προτάθηκαν
στο ΡΙΚ για την εκπροσώπηση της Κύπρου στη Γιουροβίζιον του 2027.
Πρόκειται για τους:
Ζόζεφιν,
Χάρις Σάββα,
Κατερίνα Στικούδη,
Ευαγγελία,
Γιώργο Περρή και,
Αναστάσιο Ράμμο.
Κατ’ αρχάς να σχολιάσω δυο πράγματα. Ο Biased Beast ο οποίος φημολογούνταν ότι θα ήταν ανάμεσα στους προτεινόμενους,
προτίμησε να συμμετάσχει στο Sing For Greece αντί να
προσπαθήσει για την ιδιαίτερη του πατρίδα, επειδή, λένε οι φήμες ότι δεν ήθελε
να διαλέξει ο κόσμος το τραγούδι με το οποίο θα πήγαινε. Κατανοητό, αλλά είναι
αυτή η δυσκαμψία του που τον έφερε να είναι 30 χρονών και ακόμα να μην έχει ένα
σουξέ της προκοπής στο ενεργητικό του. Όπως σας είχα γράψει και προηγουμένως
θεωρώ τον συγκεκριμένο τεράστιο ταλέντο και ιδανικό για τη Γιουροβίζιον, αλλά
αν νομίζει ότι θα τραγουδά αυτά που λέει στο Κολωνάκι και θα γίνει ροκ σταρ πανευρωπαϊκής
εμβέλειας, I rest my case.
Δεύτερον, το ΡΙΚ προφανώς ακολουθεί λανθασμένη τακτική. Δεν επιλέγεις πρώτα
τον τραγουδιστή και μετά το τραγούδι. Διότι αν έπρεπε να διαλέξουμε πρώτα τον
τραγουδιστή, δεν υπάρχει δυσκολία. Ο μόνος που μπορεί να φέρει διάκριση είναι ο
Κωνσταντίνος Αργυρός. Δεν υπάρχει άλλος που να εγγυάται τοπ3 αυτή τη στιγμή. Οι
έξι που προτάθηκαν από τις εταιρείες θα φέρουν εικοσάδα και αυτή με το ζόρι.
Επομένως, η διαδικασία είναι λάθος. Πρώτα βρίσκεις το τραγούδι, μετά το δίνεις
σ’ αυτόν που του πάει. Τώρα θα μου πεις, ποιος φτασμένος καλλιτέχνης θα δεχτεί
να πάει για την Κύπρο με επιβεβλημένο τραγούδι; Αυτό είναι άλλο πρόβλημα που
δεν είναι της παρούσης.
Έχουμε λοιπόν, να διαλέξουμε ανάμεσα σε έξι μέτριους. Μην πω τίποτα
χειρότερο και πέσετε να με φάτε.
Την Κατερίνα Στικούδη δεν τη θεωρώ καν τραγουδίστρια οπότε δεν θα τη
σχολιάσω καν. Ακόμα κλαίω τη δολοφονία του Evidement στα
Ελληνικά.
Τη δε Ζόζεφιν, που «είχε μια κακή στιγμή το 2013» και δεν πάτησε μισή νότα
στον εθνικό τελικό της Ελλάδος, την τοποθετώ ένα σκαλί πιο πάνω από τη
Στικούδη. Τα τραγούδια της τα βρίσκω τουλάχιστον εκνευριστικά και η συνταγή «ημίγυμνη
γκόμενα που κουνιέται» εξαντλήθηκε πέρσι με το Jalla και δεν θεωρώ ότι πρέπει να δοκιμαστεί ξανά σύντομα.
Η Χάρις Σάββα, πέραν του ότι κατάγεται από την Κύπρο και έχει μια σύνδεση
με τη χώρα, δεν έχει κανένα άλλο προνόμιο. Βρίσκω την αισθητική της φτηνή
(έβλεπα κάτι φωτογραφίες με στρας, Παναγία μου, σαν κάτι 15χρονες από τα
Κοκκινοχώρια στο φεστιβάλ Πατάτας έμοιαζε). Τα τραγούδια της, όσα έχει τέλος
πάντων, μου ακούγονται θορυβώδη και ακατάλληλα. Τώρα θα μου πεις, πέρσι κέρδισε
το Bangaranga. Ναι, οκ, κέρδισε ήδη μια βλάχα ντυμένη με ρούχα από το Primark, δεν
είναι ανάγκη να στείλουμε άλλη μια τέτοια στο καπάκι.
Η Ευαγγελία μου αρέσει. Αλλά είναι πλέον και λίγο «desperate».
Αν η Ελλάδα δεν της έδωσε το εισιτήριο δυο φορές στη σειρά, θα ήταν λίγο «έλα
μάνα μου, είσαι κρίμα» να το πράξουμε εμείς. Το θεωρώ λάθος σαν επαγγελματική
κίνηση. Όταν χάνεις δυο φορές σερί, αποσύρεσαι, ανασυντάσσεσαι και αν θέλεις
σώνει και καλά να πας στη Γιουροβίζιον επιστρέφεις με τραγούδι-σεισμό. Τώρα το
τραγούδι δεν το έχουμε, θα το βρούμε στην πορεία λέει το ΡΙΚ. Ε, όχι, δεν πάει
έτσι. Να δώσω λευκή επιταγή στην Ευαγγελία χωρίς καν να έχω δείγμα του
τραγουδιού που θα πει, πάει πολύ. Πάντως, από τις γυναίκες που προτείνονται
είναι η μόνη που συμπαθώ. Είναι κουκλάρα χωρίς να είναι φτηνή και το έθνικ
στοιχείο δένει συνήθως καλά με το μοντέρνο που πουλά.
Στους άντρες τώρα.
Ο Γιώργος Περρής δεν ξέρω τι δουλειά έχει στη Γιουροβίζιον. Ο άνθρωπος
ερμηνεύει τζαζ και κλασικό τραγούδι. Εμείς ως Κύπριοι τι σχέση έχουμε με αυτά;
Αν ήμασταν Ιταλοί να πω να τον στείλουμε να πει κάτι σαν το Grande Amore. Μια χαρά είναι ως καλλιτέχνης,
αλλά μόνο για να κάνει support της Πρωτοψάλτη
στο Μέγαρο μπορώ να τον φανταστώ. Επίσης, επαναλαμβάνω, φταίει ότι δεν έχουμε και δείγματα του
τραγουδιού που θα πει. Θα μπορούσε να έχει στα χέρια του μια μπαλάντα που να
θυμίζει Χατζιδάκι, ή Μίμη Πλέσσα και να έλεγα «ναι», στείλτε τον. Αλλά να τον
στείλουμε στα τυφλά «και βλέπουμε», όχι!
Τέλος, ο Αναστάσιος Ράμμος.
Ο Ράμμος μου είναι συμπαθέστατος και τα δείγματα γραφής του τρομερά
ενδιαφέροντα. Το «Αν Με Δεις Να Κλαίω» ήταν χιτάρα, τα «Καλά Παιδιά» προσωπικό
αγαπημένο, το «Σε Δυο Μόνο Μάτια» έπαιζε για μήνες στα ραδιόφωνα. Είναι ο μόνος
εκ των έξι που έχει έργο της προκοπής να επιδείξει. Όμως τον είχα ακούσει σε
μια συνέντευξη να λέει ότι δεν θέλει να πάει στη Γιουροβίζιον επειδή, είχε πει, δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του να τραγουδά, να χορεύει και να πρέπει να μετρά
από μέσα του χρόνους για να προλαβαίνει τις εναλλαγές της τηλεσκηνοθεσίας και
να κοιτάζει άλλη κάμερα. Τώρα τι άλλαξε;
Επίσης, ο Ράμμος μόνο στο λαϊκό με πείθει. Επομένως, αν θα τον επιλέξουμε,
πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ότι θα πει κάτι σαν αυτό που είχε πει πέρσι ο
Ζαφ στον ελληνικό τελικό (και για το οποίο δεν είχα τρελαθεί). Στη σκηνή της Γιουροβίζιον
θα ακουγόμαστε σαν μια αδιάφορη έθνικ μπαλάντα από την Αλβανία. Φυσικά, μπορεί
να έχει τραγουδάρα έτοιμη και να μην το ξέρουμε, αλλά επανερχόμαστε στο
πρόβλημα: Επιλέγουμε πρώτα τον καλλιτέχνη και όχι το τραγούδι.
Με τούτα και με εκείνα, δεν είμαι με καμία επιλογή ευχαριστημένος. Θεωρώ
ότι κανένας τους δεν έχει winner vibes και κανένας τους
τη λάμψη που απαιτείται. Λίγο η Ευαγγελία πάει να πάρει κεφάλι, αλλά όχι, κι
αυτή το γράφει στο μέτωπο «θέλω να πάω Γιουροβίζιον πάση θυσία» και αυτό με προδιαθέτει
αρνητικά απέναντί της.
Πρώτα βρίσκουμε το τραγούδι που έχει την δυναμική να κερδίσει και μετά τον
τραγουδιστή που του πάει, κύριοι του ΡΙΚ. Εκατό χρόνια Γιουροβίζιον, τη δουλειά
σας δεν τη μάθατε!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου