Αμνησία

 

Ξεχνάς! Όσα ζήσαμε ξεχνάς! Και στην άκρη με πετααάς!

Έχετε δει, φαντάζομαι, τις δηλώσεις της Ανδρομάχης για τη συμμετοχή της στη Γιουροβίζιον! Έχει «ξεχάσει» ότι πήγε, είπε, και της στοίχισε πολύ, εξ ου και μετά έπρεπε να αρχίσει από το μηδέν για να αποδείξει την αξία της. Πόθεν να την πιάσεις αυτή τη δήλωση!

Κατ΄αρχάς αν εκείνη έπρεπε να το ξεχάσει, εμείς ως χώρα που κρεμόμασταν από τις ικανότητές της, τι έπρεπε να κάνουμε;

Πραγματικά εντυπωσιάζομαι από το πώς οι καλλιτέχνες (τη συγκεκριμένη, ο Θεός να την κάνει!) θεωρούν ότι μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια έχει προτεραιότητα η δική τους ψυχική υγεία και το λαβωμένο «εγώ» τους, παρά η απολογία προς την χώρα που καταβαραθρώθηκε εξαιτίας τους. Έπρεπε να απολογούνται και να ντρέπονται, όχι να βγαίνουν να δηλώνουν ότι «το ξεχάσανε» και το αφήσανε πίσω τους.

Η Γιουροβίζιον (θα έπρεπε να) είναι οι ολυμπιακοί αγώνες του τραγουδιού. Μας κοστίζουν πολλά χρήματα γι’ αυτό κι όποιος βγαίνει μπροστά πρέπει να είναι σίγουρος ότι μπορεί να αντεπεξέλθει. Και όχι απλώς να διεκπεραιώσει. Πρέπει να είναι μάχιμος/η, να είναι ανταγωνιστικός, να έχει πρόγραμμα, να έχει φιλοδοξία και να είναι σίγουρος ότι μπορεί να πάρει το βραβείο. Η Γιουροβίζιον δεν είναι «περνούσα απέξω και μπήκα, κι αν δεν πάμε και καλά τι έγινε μωρέ, θα κάνουμε δυο τρεις συνεδρίες ψυχοθεραπείας όταν γυρίσουμε και θα το ξεχάσουμε!» Αυτό είναι θράσος.

Γελάω που η Ανδρομάχη ξέχασε τη συμμετοχή της. Κατ’ εμέ είναι ό,τι πιο σημαντικό της συνέβη και θα έπρεπε να το θυμάται και να αισθάνεται ευγνωμοσύνη κάθε μέρα που της εμπιστευτήκαμε τη σημαία μας. Πριν τη Γιουροβίζιον δεν την ήξερε ούτε η μάνα της. Είχε βγάλει ένα σουξέ, αλλά κι αυτό απ’ αυτά που κρατούν για ένα εξάμηνο. Αντ’ αυτού, αυτή η κακομοίρα νομίζει ότι τώρα επειδή έβγαλε μία επιτυχία και έκανε τον γάμο της ριάλιτι, έκανε reboot κι απέδειξε την αξία της. Τη λυπάμαι.

Δεν είναι η μόνη που «ξέχασε» τη συμμετοχή της. Όλοι οι κομπλεξικοί μας καλλιτέχνες «ξέχασαν» την κακή τους εμφάνιση. Έβλεπα ένα podcast στο Instagram πριν κανένα μήνα (δυστυχώς δεν το βρίσκω ώστε να το παραθέσω εδώ τώρα) στο οποίο ο Μιχάλης Χατζηγιάννης δήλωνε ότι δεν θυμάται τίποτα από τη συμμετοχή του το 1998. Λογικό αν σκεφτεί κανείς με πόση έπαρση σηκώθηκε να πάει νομίζοντας ότι επειδή ήταν πρώτος στο χωριό θα έβγαινε και πρώτος στην πόλη. Όταν έφαγε την φάπα επειδή δεν πήγε τίποτα καλά, βγήκε σφιγμένος, αγχωμένος, κακοντυμένος και οι ψεύτικοι μπλε φακοί επαφής δεν τον έσωσαν, ως διά μαγείας «δεν θυμάται τίποτα». Ας βάλει το βίντεο να το δει, να θυμηθεί.  

Άλλη μία που «ξέχασε» είναι η Λία Βίσση. Είχα δει πριν πολλά χρόνια στο ΡΙΚ μια εκπομπή της Μαρίνας Μαλένη στην οποία έφερνε διάσημα πρόσωπα και τους έκανε αφιέρωμα (ήταν μια εκπομπή σαν εκείνες που έκανε η Σεμίνα Διγενή στην ΕΡΤ, τύπου «οι εντιμότατοι φίλοι μου»). Είχε καλέσει, που λέτε, τη Λία Βίσση και κάτι έπρεπε να βρει να της δείξει για να την ευθυμήσει, οπότε της θύμισε τη συμμετοχή της στη Γιουροβίζιον. Η Λία Βίσση είπε τότε με εμφανή τη ξυνίλα στη φάτσα: «πρέπει όντως να το δούμε αυτό;» Αφού είδανε το απόσπασμα επειδή κάπως έπρεπε να γεμίσει και το πρόγραμμα, η Λία σχολίασε, «εγώ αυτή την εμφάνιση δεν τη θυμάμαι!» Το σωστό και τίμιο σχόλιο θα ήταν: «τη θυμάμαι και ντρέπομαι».

Ο εγκέφαλος αποβάλλει τις τραυματικές εμπειρίες. Μπορεί πού και πού να τις επαναφέρει ως εκλάμψεις, αλλά τι κρίμα για τους καλλιτέχνες που η τεχνολογία πια δεν επιτρέπει να ξεχαστεί τίποτα, οπότε ο εγκέφαλος και οι αναμνήσεις σας δεν έχουν πια καμία βαρύτητα και δεν ξεπλένουν τίποτε. Έβλεπα και την Ελπίδα σε μια πρόσφατη συνέντευξη που είχε σχολιάσει την τελευταία θέση του 1986 ως εξής: "αποφάσισα να εκπροσωπήσω την Κύπρο επειδή οι άνθρωποι του ΡΙΚ με αγαπούσαν και δεν ήθελα να τους χαλάσω το χατίρι. Ευτυχώς όμως που εκείνη τη χρονιά δεν συμμετείχε η Ελλάδα, έπεφτε ο Διαγωνισμός Μεγάλο Σάββατο, έτσι κανείς δεν έμαθε εκεί ότι ήρθαμε τελευταίοι". Φαντάζομαι μετά που ανακαλύψαμε το YouTube πόσο θα ντράπηκε η γυναίκα που πλέον ήταν προσβάσιμη σε όλους εκείνη η κακή και ντροπιαστική εμφάνιση. 

Εξ ου και, επανέρχομαι, τη Γιουροβίζιον να μη τη λιγουρεύεστε αν δεν μπορείτε να τη διαχειριστείτε. Διάβαζα προχθές ότι η Αντιγόνη έπαθε νευρικό κλονισμό στα παρασκήνια διαβάζοντας τα σχόλια για την – απαράδεκτη – εμφάνιση της στον πρώτο ημιτελικό, φέτος. Κρίμα το κορίτσι, που το αγάπησα πολύ, αλλά έτσι πάει. Εκτίθεστε στο μεγαλύτερο μουσικό σόου του πλανήτη. Να είστε έτοιμοι. Αν δεν είστε, να κάτσετε σπίτια σας. Δεν είναι για όλους η Γιουροβίζιον.

Καλά, τη Μάρλεν Αγγελίδου μετά το στραπάτσο του 1999 θα τη συζητήσουμε όταν θα αναλύσουμε την εν λόγω χρονιά σε επόμενα κείμενα. Αλλά ποιος θα ξεχάσει το κοντινό πλάνο που την έδειχνε να κλαίει με μαύρο δάκρυ κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο και δήλωνε ότι «νόμιζα δεν χρειαζόμουν το 12αρι της Ελλάδας για να ξεχωρίσω. Τελικά έκανα λάθος» για να δικαιολογήσει την προτελευταία θέση. Μα, ας της πει κάποιος ότι και το 12αρι της Ελλάδας να έπαιρνε (η οποία Ελλάδα τότε απουσίαζε από τον Διαγωνισμό), πάλι στις τελευταίες τέσσερεις θέσεις θα κατέληγε. Ώρες, ώρες, δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα, ή μας περνούν για μεγάλους βλάκες και μας λένε ό,τι θέλουν. Εν τω μεταξύ πληρώνω όσο-όσο για να βρω εκείνο το βίντεο από το Δελτίο Ειδήσεων του ΡΙΚ στο αεροδρόμιο που κλαίει η Μάρλεν κατεβαίνοντας τη σκάλα, μα δεν υπάρχει πουθενά. Αν κάποιος σκληροπυρηνικός φαν το έχει, ας το ανεβάσει να θυμηθούμε μεγαλεία.