Bangaranga Ανατίναξε Τη Μπάνκα!

Η Γιουροβίζιον έχει πρόβλημα.

 

Και τα τελευταία τρία χρόνια το πρόβλημα είναι το ίδιο: πώς να αποτραπεί η νίκη της Ουκρανίας και του Ισραήλ. Η Ουκρανία φέτος και πέρσι έκανε από μόνη της μία προσπάθεια να μην διαλέξει το καλύτερο της τραγούδι γιατί αντιλήφθηκε ότι το κλίμα είναι εναντίον της και αυτή τους τη στάση την εκτιμώ. Η Ουκρανία αντιληφθηκε ότι αν ξανακερδίσει θα το διοργανώσει πάλι άλλος, οπότε ποιο το νόημα; Οι Ισραηλινοί όμως δεν το βάζουν κάτω. Η Γιουροβίζιον είναι ένα εξαιρετικό μέσο για εκείνους να προβάλουν ένα άλλο προφίλ ανά το παγκόσμιο τώρα που το έχουν ανάγκη, οπότε όχι μόνο δεν πτοούνται αλλά θέλουν και τη νίκη. Οι δε διαδηλώσεις των freepalestine εντός και εκτός σταδίων μια χαρά τους εξυπηρετούν αφού συσπειρώνουν τους απανταχού Εβραίους να ψηφίζουν τη χώρα ό,τι και να στείλει. 

 

Οπότε, η EBU πρέπει κάθε χρόνο να σκαρφίζεται τρόπους να τη βγάλει καθαρή. Εικάζω ότι φέτος θα σκέφτηκαν ότι το μόνο τραγούδι που μπορούσε να κερδίσει στην τηλεψηφοφορία το Ισραήλ, ήταν αυτό της Βουλγαρίας. Εξ ου και οι επιτροπές που μέχρι πέρσι και πρόπερσι διάλεγαν τάχα μου ποιότητες, όπερες και εναλακτικούρες, φέτος ως διά μαγείας αποφάσισαν ότι θέλουν τους τσέλιγκες των Βαλκανίων με ένα τραγούδι που αν έμπαινε σε δίσκο της Φουρέιρα θα ήταν σκέτο filler και ούτε καν θα το γύριζαν σε βίντεο κλιπ. 

 

Το Bangaranga που δεν σημαίνει επί της ουσίας τίποτε, φιγουράρει πρώτο στο spotify μαθαίνω, και πολλά παιδιά φίλων και γνωστών μου τρελαίνονται να το ακούνε στο tik-tok. Ήταν μονόδρομος η υποστήριξη. Το δυναμικό κοινό των ηλικιών 5-12 που μας κυβερνά στο πεδίο της μουσικής ήθελε Bangaranga, οπότε, χέσε τους Φινλανδούς, χέσε τους Δανούς, χέσε και τους Αυστραλούς που δεν τους ψηφίζει ούτε η μάνα τους στο televoting, θα το πάμε προς Βουλγαρία προκειμένου να αναχαιτιστεί το Ισραήλ και να έχουμε έναν πονοκέφαλο λιγότερο. 

 

Τα πολιτικά παιχνίδια ήταν προφανέστατα φέτος. Πριμοδότησαν και τη Ρουμανία που έκαναν αμάν να τη φέρουν πίσω για να την κρατήσουν μέσα και του χρόνου, χάιδεψαν και τα αφτιά του Βελγίου προκρίνοντας το στον τελικό μην τυχόν και θυμώσει και φύγει μια και καλή όπως απειλούσε μέχρι πρότινος (του έδωσαν και ένα εντελώς ουρανοκατέβατο 12αρι να το θυμάται όσο ζει), και φυσικά θα έχουν να το λένε ότι το franchise περνά τα καλύτερα του αφού στην 70^ητου επέτειο κέρδισε μία καινούρια χώρα (που κι αυτή τα τελευταία χρόνια απείχε γιατί δεν είχε χρήματα να πληρώσει τη συμμετοχή της). Η Βουλγαρία φέτος μπήκε στο Ευρώ, ελπίζω να τύπωσαν καμπόσα γιατί θα τους χρειαστούν. Βέβαια, προκειμένου να γίνουν όλα καθώς πρέπει του χρόνου στη Σόφια, η EBU θα πουλήσει και τη μάνα της, οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Εν ανάγκη θα τους χτίσουν και το στάδιο.

 

Χαίρομαι όταν κερδίζουν καινούριες χώρες αλλά η Βουλγαρία συμμετείχε στο παρελθόν με πολύ καλύτερα κομμάτια (το 2011 είναι το αγαπημένο μου, αλλά και το 2016, ενώ συμπαθώ και εκείνο του 2018). Τώρα πώς κατάφερε και κέρδισε με αυτή την οχλαγωγία που μου θυμίζει γλέντι σε καταυλισμό Ρομά, δεν έχω ιδέα. Και όχι τίποτε άλλο, θα βγει και ο Κοντόπουλος να καμαρώνει ότι κέρδισε μία Γιουροβίζιον και θα θεωρείται ξανά relevant και ο συνθέτης που θα θέλουν όλοι. Τι παρακμές ζούμε! Μην τυχόν έρθει του χρόνου να σας πουλήσει τραγούδι εκεί στο ΡΙΚ και δεχτείτε σαν ηλίθιοι!

 

Στα καθ΄ημάς. Η Αντιγόνη συμμορφώθηκε και το είπε τέλεια αξιοπρεπώς απόψε το τραγούδι. Από βίντεα που είδα στο ίνσταγκραμ, και στο jury show τα πήγε περίφημα. Παρόλα αυτά, δεν τα κατάφερε να διαπρέψει. Ήλπιζα ότι στο televoting θα έσκιζε, αλλά ποιος να μας το έλεγε, πήγε καλύτερα στις επιτροπές! Ό,τι να ‘ναι. Όπως και να ‘χει εγώ το Jalla το αγάπησα. Θεωρώ ότι είναι το καλύτερο μας τραγούδι από τον καιρό του Fuego και το καλύτερο αυτής της δεκαετίας, ενώ την ίδία την Αντιγόνη την ψιλό-ερωτεύτηκα και της τα συγχωρώ όλα. Μετά την τραγική εμφάνιση στον ημιτελικό, το ότι προκριθήκαμε ήταν θαύμα και όπως σας είχα γράψει προχθές, μία θέση στην εικοσάδα περιμέναμε και αυτήν πήραμε. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα βάλουν την τραγουδίστρια μας να τα πει λάιβ πριν την χρίσουν εκπρόσωπο, κι όχι όπως φέτος στα τυφλά. Και κυρίως, ας μην ακολουθηθεί η πεπατημένη και σταλεί πάλι ποπ τραγούδι στα κυπριακά. Δεν είναι και για χόρταση η διάλεκτος. Είναι πολύ νωρίς όμως να μιλάμε για το 2027.

 

Η Ελλάδα ήρθε 10^η. Σας είχα πει ότι δεν αντιλαμβανόμουν το hype έτσι κι αλλιώς, αλλά σίγουρα ο Ακύλας δεν άξιζε αυτή τη θέση. Ήταν καλύτερος και από την Ουκρανία, και από τη Μολδαβία (άλλη παπαριά εκεί, ψήφισαν να μπουν στην ΕΕ πρόσφατα οι Μολδαβοί και η Ευρώπη τους αγκαλιάζει με τα μπούνια μην τυχόν και αλλάξουν γνώμη). Η Ελλάδα έπρεπε να ήταν μέσα στην 5αδα. Η πρωτιά ήταν όντως υπερβολική απαίτηση, αλλά το τοπ5 ήταν εφικτό. Βέβαια, δεν ξέρω αν είδατε τον Μητσοτάκη σήμερα σε ένα βιντεάκι που του ευχόταν καλή επιτυχία και ζητούσε από τους Ευρωπαίους εταίρους που ήταν παρόντες να τον στηρίξουν. Απ' εκεί σκάτωσε το πράγμα. 

 

Τώρα θα μου πείτε, τι να πουν και οι Φινλανδοί που ξεσήκωσαν τα Τάμπερε και τα Τούρκου και έψαχναν στάδια να διοργανώσουν τον Διαγωνισμό. Τι να σας πω... εκατό φορές να κέρδιζε η μούμια με το βιολί παρά οι Βούλγαροι! Να σας πω εν τω μεταξύ ότι οι Βούλγαροι είναι συμπαθέστατος λαός και δεν θέλω να νομίζετε ότι έχω κάτι εναντίον τους. Όποτε βρέθηκα στις Βρυξέλλες για θέματα ΕΕ και εισέπραξα την παγωμάρα των άλλων Ευρωπαίων, μόνο οι συνάδελφοι από τη Βουλγαρία με έκαναν να νιώσω άνετα (ούτε καν οι συνάδελφοι από την Ελλάδα), αφού κι εκείνοι ένιωθαν εκεί εντελώς έξω από τα νερά τους. Δεν ξέρουν που παν τα τέσσερα, και δεν τους ενδιαφέρει να προσποιηθούν οποιαδήποτε σχετικότητα με τα θέματα που συζητιούνται, ούτε καν για τους τύπους. Είναι σαν εμάς, εντελώς «είδα φως και μπήκα» για ό,τι συζητιέται στα θεσμικά όργανα. Δεν θέλω να ξέρω πώς θα τα καταφέρουν του χρόνου, ή μάλλον ξέρω, θα τα αναλάβουν όλα οι Σουηδοί. Οι οποίοι Σουηδοί έφαγαν μεγάλο χαστούκι απόψε, αλλά δεν πειράζει, αρκετά καλόμαθαν. Αν βγουν μια φορά και από το τοπ10 δεν θα πάθουν τίποτα.

 

Ο τελικός ήταν μέτριος. Ομολογώ ότι τα interval acts ήταν εξαιρετικά, ειδικά το κομμάτι με τον Parov Stelar. Το ποτπουρρί με τα νικητήρια τραγούδια ήταν καλό και το α καπέλλα σημείο με το Volare συγκινητικότατο, αλλά οι τραγουδιστές που παρευρέθηκαν ήθελα να λένε τα δικά τους τραγούδια και όχι άλλα ντ’ άλλων. Εκείνη τη χοντρή τη Μαλτέζα με τη φουσκωτή μπάλα τι θέλουν ακόμη και τη διαφημίζουν; Ήμαρτον πια! Aesthetics left the chat. 

 

Αυτά που λέτε. Όσο κι αν θυμώνω με τις χώρες που έχουν αποσυρθεί, δηλ. Ισπανούς, Ιρλανδούς, Ολλανδούς, Ισλανδούς και Σλοβένους, τους βρίσκω ένα δίκιο: Δεν γίνεται κάθε χρόνο να έχουμε το Ισραήλ να διεκδικεί τη νίκη τόσο υποχθόνια απλά και μόνο επειδή συσπειρώνει τους εβραίους ανά την Ευρώπη. Φυσικά, εγώ έχω συγγενή που μου στέλνει κάθε χρόνο μήνυμα «εγώ ψηφίζω στα τυφλά το Ισραήλ για να σκάσουν τα κομμούνια». Και εννοείται συμφωνώ ότι η Αριστερά κατέστρεψε τη Γιουροβίζιον, και ό,τι άλλο άγγιξε ή βρέθηκε στον δρόμο της, αλλά δεν γίνεται δουλίτσα έτσι. Πρέπει να βρεθεί μια φόρμουλα, να ψηφίζονται τα καλά τραγούδια ο Θεός να κατεβεί. Δεν γίνεται να κερδίζει κάθε χρόνο «αυτός που μπορεί να φάει το Ισραήλ». 

 

Στη λίστα με τους 73 νικητές της Γιουροβίζιον η Βουλγαρία είναι τελευταία. Πίστευα ότι δεν θα έβρισκα χειρότερο νικητήριο τραγούδι από την ουκρανή «Στεφανία» του 2022, κι όμως να, ήρθε αυτό το αίσχος και στέφθηκε χειρότερο νικητήριο τραγούδι όλων των εποχών. Εκατό φορές να ακούω το Dors Mon Amour και τα άλλα γαλλό-ολλανδικά των 50ς, παρά αυτή τη μπούρδα. 

 

Θα αλλάξουν πολλά πράγματα στη Γιουροβίζιον άμεσα, το νιώθω. Αναμένω καταιγιστικές εξελίξεις, θα έχει ενδιαφέρον, θα τα λέμε όλα εδώ!

 

Τα παιδιά μου δεν άντεξαν να δουν τη Γιουροβίζιον φέτος. Η κόρη μου κοιμήθηκε με το που άρχισε η μετάδοση, ο γιος μου δεν είδε την ψηφοφορία. Όταν τον ξύπνησα να πάει στο δωμάτιο του και του είπα «κέρδισε η Βουλγαρία» μου είπε «ποια;» Ως και ο γιος μου ήθελε τη Φινλανδία. Έχει περισσότερο γούστο ο μικρός από τον μέσο ψηφοφόρο Eurofan.