Τρία πράγματα άξιζαν από τον αποψινό ημιτελικό:
Η Βίκυ Λέανδρος στην αρχή, την οποίαν όμως δεν μας άφησαν να τη χορτάσουμε. Και εννοείται ότι προτιμούσα να πει το après toi παρά το l’amour est bleu. Καταλαβαίνω ότι έπρεπε να πει το δεύτερο επειδή το είχε πρωτοπεί στη Βιέννη το 1967 και ότι υπήρχε συμβολισμός, αλλά την έφεραν που την έφεραν, και είναι και ακριβοθώρητη γενικότερα, ας έλεγε και τα δύο. Να έβρισκαν τρόπο να ταιριάξει, να πει και τα δύο. Μισές δουλειές!
Το πρώτο interval act με τα ακροβατικά μπροστά στο λούνα παρκ του Prater μου άρεσε επίσης. Εντυπωσιακό, και τα μάλα βιεννέζικο. Μου λείπουν αυτά τα δρώμενα που παραπέμπουν σε παλιές καλές Γιουροβίζιον.
Το τρίτο που άξιζε απόψε τώρα μου διαφεύγει.
Γενικά, οι Αυστριακοί έκαναν έναν πολύ συμπαγή και πρακτικό ημιτελικό. Τεχνολογικά αναβαθμισμένο, με μία από τις ωραιότερες σκηνές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια (σαφώς ανώτερη από τις τελευταίες δυο χρονιές), και γενικά το πάλεψαν. Αλλά είναι και κρυόκωλος λαός εκτός των άλλων και αυτό πέρασε προς τα έξω. Τόσο στους παρουσιαστές, όσο και στις καρτ ποστάλ, αλλά και σε εκείνο το κρυόπλαστο δρώμενο με την «αυστριαυστραλία», το οποίο όσο κι αν προσπάθησε δεν έφτασε τα επίπεδα που μας είχε συνηθίσει η Πέτρα Μέδε. Ας τα παρατήσουν. Δεν το ‘χουν. Και ας πρωτοτυπήσουν επιτέλους, έχουν καταντήσει όλες οι Γιουροβίζιον "σουηδικές" κομμένες ραμμένες σε ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι. Καμία φαντασία πλέον για το κατιτίς παραπάνω.
Να πω ότι και την αυστριακή διοργάνωση του 2015 εξίσου μαλθακή την βρήκα, μη σας πω και χειρότερη (τέσσερις παρουσιάστριες είχαν τότε, ήμαρτον!)
Τα αποτελέσματα ήταν τα αναμενόμενα. Πλην της πρόκρισης του Βελγίου και της Πολωνίας δεν υπήρξε κάποια τεράστια έκπληξη. Η ανακοίνωση της Ελλάδας πρώτης, και της Φινλανδίας δεύτερης, ήταν σκηνοθετικά σωστή. Είναι τόσο μεγάλο το χάσμα ανάμεσα στις δυο αυτές χώρες και τις υπόλοιπες που διαγωνίζονταν απόψε που δεν υπήρχε χώρος για σασπένς. Μας τις έβγαλαν απέξω εξαρχής ώστε να αγωνιούν οι υπόλοιποι κακομοίρηδες.
Παρόλα αυτά, να πω ότι δεν είδα εμφάνιση νικητή, ούτε από τον Ακύλα, ούτε από τους Φινλανδούς. Από την εμφάνιση της Ελλάδος λάτρεψα το στοιχείο της νοσταλγίας στη λύρα της Παπαρίζου και την αψίδα-καθρέφτη κάτω από τον οποίο πέρασε ο Ακύλας. Τα δωμάτια δεν τα κατάλαβα, ούτε τα βρήκα ιδιαίτερα σχετικά. Πώς συνδέονται η γιαγιά με το άγαλμα και τον χρυσό άντρα και τι θέλει να πει ο ποιητής, δεν κατάλαβα. Χώρια που από τα πολλά που συμβαίνουν επί σκηνής στο τέλος το παιδί λαχάνιασε και δεν μου έβγαλε τη συγκίνηση που ήθελα στο «κοίτα μαμά». Αν έκανε τη μάνα του η Παρθένα Χοροζίδου θα ήταν πολύ καλύτερο το θέαμα.
Οι Φινλανδοί πάλι, διεκπεραιωτικοί. Από το δες και δες το βίντεο τους που είναι το ίδιο από τον εθνικό τους τελικό, δεν υπάρχει καμία έκπληξη και καμία υπέρβαση. Σκανδιναβοί! Αυτό σας δείξαμε, αυτό θα σας μπήξουμε. Τίμιο! Ναι, αλλά θέλει λίγο αλάτι παραπάνω. Δεν αρκεί το τίμιο. Η Γιουροβίζιον θέλει ατιμία.
Μου άρεσε ο Ιταλός αν και η καταπόνηση του όταν σφίγγεται να βγάλει τις νότες είναι εμφανής. Δεν μου άρεσε που η σχολιάστρια μας χαρακτήρισε ολίγον γραφικό το θέαμα. Τι πάει να πει γραφικό; Επειδή έδειξαν τη σημαία τους επί σκηνής για την οποία είναι περήφανοι; Ποιο ήταν ακριβώς το γραφικό; Ότι δυο άνθρωποι αγαπιούνται και θέλουν να δώσουν όρκους παντοτινής αγάπης; Λυσσάξατε με τον θεσμό του γάμου, με το ζόρι να τον βγάλετε «γραφικό». Μην πω καμιά κουβέντα, βραδιάτικα. Δεν ξέραμε να βγάλουμε ομόφυλο ζευγάρι επί σκηνής για να θεωρηθεί κουλ. Δεν ξέραμε να τα καταργήσουμε όλα για να φχαριστηθείτε όλοι οι κακομοίρηδες που δεν μπορέσατε να αποτολμήσετε το ύψιστο challenge της συνύπαρξης με άλλον άνθρωπο και τη δημιουργία οικογένειας. Δοκιμάστε το, καλλιεργήστε το, αντέξετε το, και μετά ελάτε να το πείτε «γραφικό». Δυσκολότερο και πιο αρχιδάτο πράγμα από τον γάμο δεν υπάρχει στον κόσμο. Respect έπρεπε να λέτε.
Είδα και το pre-show από το ΡΙΚ... Άλλη φρίκη από 'κει. Πλην της Μελίνας Καραγεωργίου που κρατά ένα επίπεδο στην έκφραση και στις τοποθετήσεις της, όλοι οι υπόλοιποι ήταν η απόδειξη γιατί η νέα βουλή θα είναι πύργος της Βαβέλ. Το χωρκαθκιόν προσωποποιημένο. Και όχι άλλη Παν Ράντομιρ για όνομα του Θεού. Ήταν αστεία πριν 10 χρόνια. Όχι πια. Και πείτε τους να μην μιλούν την διάλεκτο στην κρατική τηλεόραση. Ο δημόσιος λόγος πρέπει να έχει ένα επίπεδο, μια αισθητική, μιαν ευπρέπεια. Μη μιλήσω για επίπεδο γνώσεων σε οτιδήποτε είχε να κάνει με τη Γιουροβίζιον προ του 2000.
Τέλος πάντων, αρκετή γκρίνια και τοξικότητα έβγαλα. Εύχομαι ο 2ος ημιτελικός να είναι πιο πρωτότυπος και να έχει καλό τέλος για την Κύπρο!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου