Το Φωτεινό '96

 

Πώς θα περάσει ο απάλευτος Απρίλης και να μπει ο αγαπημένος Μάης;

Μα, με αφιέρωμα στα 90ς, φυσικά.

Πάμε να το πιάσουμε απ’ εκεί που τ’ αφήσαμε. Είχαμε μείνει στο 1996.

Ας βυθιστούμε πάραυτα στη νοσταλγία της εποχής.

Μετά από τα μουντά, κατάμουντα 1994 και 1995 τα οποία όπως σας είχα πει στα προηγούμενα αφιερώματα ήταν κι αυτά συνυφασμένα με μία προσωπική εφηβεία πίσσα κατράμι, ήρθε το λαμπερό 1996!

Σας έχω γράψει πολλές φορές ότι η Γιουροβίζιον εξελισσόταν ως μια παράλληλη, πλην ανεξήγητη γραμμή με τη ζωή μου, και το 1996 δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Όπως εγώ έφυγα από ένα βασανιστικό γυμνάσιο και πήγα σε ένα σούπερ χαρούμενο Λύκειο, έτσι και η Γιουροβίζιον μεταπήδησε από δυο χρόνια βαθιάς, καταθλιπτικής μουσικής σε έναν πολύ πιο μοντέρνο και σύγχρονο Διαγωνισμό. Οι Νορβηγοί ήρθαν με φόρα και αφού άλλαξαν ακόμη και το όνομα του Διαγωνισμού από Eurovision Song Contest σε Eurosong’96, έφτιαξαν τη μεγαλύτερη σκηνή που είχε δει μέχρι τότε ο Διαγωνισμός και έβαλαν και ως κεντρικό άντρα παρουσιαστή τον Μόρτεν Χάρκετ των A-ha για να προσδώσει άλλο αέρα στο θέαμα. Μετέδωσαν τον διαγωνισμό σε cinemascop, ενώ η ψηφοφορία είχε blue room και πρωτοποριακά γραφικά για την εποχή. Ήταν όλο πολύ μπροστά!

Τα ίδια κι εγώ στο Λύκειο. Εκεί που ήμουν ο τελευταίος τροχός της αμάξης, βρέθηκα σε μία νέα ομήγυρη που με καθιστούσε «πρωταγωνιστή». Όχι μόνο μπήκα σε μια τάξη που έχαιρα τεράστιας αποδοχής και εκτίμησης, όχι μόνο τα μαθήματα και οι βαθμοί στα διαγωνίσματα πήγαιναν καλά, αλλά πάνω απ’ όλα ερωτεύτηκα για πρώτη φορά βαθιά. Καλά, είχα ερωτευτεί και παλιότερα. Αλλά στην πρώτη Λυκείου ήταν αλλιώς. Στα 16 σου είσαι σχεδόν ολοκληρωμένος άντρας. Οι ορμόνες πάνε σύννεφο. Η κάβλα έχει αντικαταστήσει κάθε τι πλατωνικό κι αθώο. Πλέον, το ζούσες στη νιοστή, σε κάθε κύτταρο σου!

Το κορίτσι που είχα ερωτευθεί ήταν κάτι ανυπέρβλητο στα μάτια μου και έφτανε στα όρια του μύθου. Τέτοιος ήμουν, προσέδιδα στα πάντα υπερφυσικές ιδιότητες. Την έβλεπα κι έσταζα από την πρώτη κιόλας μέρα που ο καθηγητής μας ζήτησε να συστηθούμε κι εκείνη είπε το όνομά της. Έχω ακόμα τη φωνή της να αντιλαλεί στα αφτιά μου. Με το που συστήθηκε, εγώ είπα «αυτήν την θέλω».

Με το ίδιο πάθος που βίωνα το μαρτύριο του λυκειακού έρωτα, έτσι βίωνα και την νέα Γιουροβίζιον που ερχότανε.

Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που τα τραγούδια ήταν ένα κι ένα. Εκ των 23 συμμετοχών, μπορώ να πω ότι τα 20 ακούγονταν πολύ ευχάριστα. Φυσικά, βοήθησε το γεγονός ότι προηγήθηκε προκριματικός γύρος. Εκ του συνόλου των συμμετεχόντων προκρίθηκαν μόνο οι 23 και έμειναν έξω οι: Ουγγαρία, Δανία, Σκόπια, Ρουμανία, Ισραήλ, Ρωσία και Γερμανία. Η EBU δεν μπορούσε να χωνέψει ότι έχασε τους Γερμανούς, έτσι άρχισε έκτοτε να καλλιεργεί το concept των big 5 που θα έθετε σε εφαρμογή χρόνια αργότερα. Όταν ανακοινώθηκε μέσα από το TV Mania του Φιλελευθέρου ότι η Κύπρος είχε περάσει στους 23 ομολογώ ότι εξεπλάγην καθότι το «Μόνο Για Μας» δεν το είχα για να πιάσει πολλά απίδια. Διαψεύστηκα οικτρά.

Α, ναι. Πριν πούμε για το 1996 αυτό καθαυτό πρέπει να πούμε για το «Μόνο Για Μας». Γνωρίζαμε όλοι ότι ήταν η σειρά του Κωνσταντίνου να πάει (τότε ήταν σκέτος Κωνσταντίνος, μετά προστέθηκε και το επίθετο). Το ΡΙΚ που τότε ήταν εφαλτήριο Κυπρίων για καριέρα στην Αθήνα τους έστελνε με τη σειρά. Αφού ξεμπέρδεψε με Ευρυδίκη και Άλεξ Παναγή, σειρά είχε ο Κωνσταντίνος και μετά ο Χατζηγιάννης. Για κάποιο άτυπο λόγο ήμασταν όλος ο λαός ενήμερος για τη φάση. Διοργανώθηκε, που λέτε ο γνωστός τραγικός Εθνικός Τελικός και κέρδισε ο Κωνσταντίνος με το Μόνο Για Μας, το οποίο στα μάτια μου και κατά την κυπριακή: δεν «είσιε με μούττην με κώλον». Ο Κωνσταντίνος ήταν φυσικά φωνάρα, και ακόμα είναι, αλλά στα 16 μου θεωρούσα ότι χρειαζόμασταν κάτι ακόμα πιο γκράντε από τον «Έλληνα που πολεμά». Η γλυκανάλατη μπαλάντα του Ανδρέα Γιωργαλλή δεν μου γέμιζε το μάτι. Μου πήρε πολλά χρόνια να εκτιμήσω την ομορφιά στην απλότητα του κομματιού. Να φανταστείτε πως ήμουν τόσο σίγουρος ότι θα πατώσουμε που όταν μας έδωσε 12 βαθμούς η Αγγλία, νόμιζα ότι έγινε λάθος. Σάμπως το πίστευε ο Κωνσταντίνος, θα μου πείτε; Όλοι θυμόμαστε με πόση έκπληξη άκουσε το «I think you’ll like this one Ingvield. It’s your friend, it’s Cyprus» μένοντας με το στόμα ανοιχτό.

Θυμάμαι ότι στο σχολείο είχαμε συζητήσει για την επιλογή να μας εκπροσωπήσει ο Κωνσταντίνος. Πρώτη περίοδος στα εργαστήρια της χημείας: «Ρε, βγήκε κανένα τραγούδι καλό ψες;» Κανένας ενθουσιασμός από την τάξη μου. Μου άρεσε όμως που ακόμη η Γιουροβίζιον αποτελούσε κάζουαλ θέμα προς συζήτηση και δεν ήταν μόνο μια ενοχική απόλαυση. Χαρακτηριστικά θυμάμαι και το εξής: Το ειδύλλιο στο σχολείο δεν πήγαινε καλά. Θυμάμαι πόσα ατέλειωτα απογεύματα περνούσα ακούγοντας μουσική και με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ σκεφτόμενος εκείνη. Η πέτρα του σκανδάλου έμοιαζε πολύ με τη Ρεγγίνα που το 1996 εκπροσωπούσε τη Σλοβενία. Αυτό κι αν το θεωρούσα σημάδι απ’ το Θεό! Είχαν αμφότερες άσπρη, κάτασπρη επιδερμίδα και κόκκινες μπούκλες. Πήγα και της το είπα σε ανύποπτο χρόνο σε μια απέλπιδα προσπάθεια να της πιάσω κουβέντα. Μου έκανε εντύπωση ότι δεν με ρώτησε «ποια είναι η Ρεγγίνα από τη Σλοβενία». Η διπλανή της στο θρανίο, και κολλητή της, γνώριζε ποια ήταν η Ρεγγίνα και της είχε υποδείξει κι εκείνη την ομοιότητα προηγουμένως.

Τη βραδιά του τελικού κάθισα να δω τον Διαγωνισμό παρέα με τη μάνα μου. Θυμάμαι ότι ήταν ένα πολύ χαρούμενο βράδυ γιατί ο πατέρας μου είχε εκλεγεί μέλος σε ένα κλαμπ που ήθελε πολύ, και ήταν πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Βγήκε έξω μέχρι τα μεσάνυχτα να πανηγυρίσει με φίλους του. Η μάνα μου επίσης ευδιάθετη με την επιτυχία του, ήταν πολύ ευχάριστη παρέα. Η αδελφή μου θα κοιμόταν σε μια φίλη της οπότε μείναμε οι δυο μας στο σπίτι. Υπήρχε ευφορία και ανακούφιση. Επίσης, ήταν καλοκαιρινό βράδυ, θυμάμαι ότι τα παράθυρα ήταν ορθάνοιχτα και οι κουρτίνες ανεμίζανε, μύριζε άνοιξη από τα χωράφια απέναντι (τότε η Έγκωμη ήταν ακόμη άχτιστη) και όλα αυτά σε συνδυασμό με την 8^η θέση της Κύπρου μου αφήσανε μια εξαιρετική ανάμνηση από το 1996. Πώς τα θυμάμαι όλα αυτά χαρτί και καλαμάρι; Δεν ξέρω. Κι όμως σας ορκίζομαι τα θυμάμαι όλα λεπτό προς λεπτό. Σαν να έγιναν προχθές.

Ας θυμηθούμε τώρα τους διαγωνιζόμενους:

1.     Τουρκία – Besinci Mevsim

Ήταν αμήχανο που η Τουρκία έστελνε για πρώτη φορά στα χρονικά της τραγούδι της προκοπής. Ντρεπόσουν να πεις ότι σου άρεσε. Βέβαια πού να ξέραμε ότι το 1997 θα έστελνε ένα ακόμη καλύτερο με την ίδια τραγουδίστρια. Αν το πρώτο τραγούδι της βραδιάς είναι το τούρκικο και αυτό είναι πολύ πάνω του μετρίου, αυτό ήταν προμήνυμα ότι μας περίμενε μία καταπληκτική Γιουροβίζιον. 6/10.

1.     Ηνωμένο Βασίλειο – Just A Little Bit

Τι να λέμε τώρα! Οι Εγγλέζοι ήρθαν να το πάρουν. Από τα βίντεο κλιπ είχα αντιληφθεί τη δυναμική του τραγουδιού κι ας είχα από δίπλα τους γονείς μου να λένε «τι μαλακίες είναι αυτές με τα ου-αχ, ου-αχ όλη την ώρα!» Ήταν το πρώτο αμιγώς σύγχρονο ποπ τραγούδι που μπορούσε να γίνει ανεξάρτητο, παγκόσμιο χιτ – κι έγινε. Θυμάμαι ότι το καλοκαίρι του 1996 σε μία από τις πρώτες μου εξόδους με τους φίλους μου στα μπαρ της Αγίας Νάπας, (πίναμε kiwi με sprite ή malibu με πάγο στο χέρι) σε πολλά από τα μπαρ που πηγαίναμε το συγκεκριμένο έπαιζε κατά κόρον. Χαιρόμουν απίστευτα μέσα μου που η Γιουροβίζιον γινότανε cool mainstream. Θα αργούσε όμως πολύ ακόμη να απενεχοποιηθεί πλήρως.

Για την Αυστραλή Τζίνα Τζι τι να πω, όσοι ασχολείστε τα ξέρετε. Έφτασε στο Όσλο με τουπέ νικήτριας, φόρεσε το φανταχτερό φόρεμα που προοριζόταν για τη Cher, ενώ για το εφέ είχε επιστρατεύσει και επί σκηνής ολόκληρο υπολογιστή της εποχής. Η μάνα μου αναρωτιόταν τι δουλειά είχε το κομπιούτερ στη σκηνή και όταν της είπα «παίζει μουσική» κουνούσε το κεφάλι της σαν να έβλεπε εξωγήινο.

Είχα διαβάσει σε ένα από τα περιοδικά της εποχής ότι σε όλες τις πρόβες του Διαγωνισμού οι Νορβηγοί διοργανωτές έβγαζαν άτυπα νικήτρια την Αγγλία με το πέρας της εικονικής ψηφοφορίας. Έτσι η Τζίνα Τζι έβγαινε και ξανάλεγε το τραγούδι της, κερδίζοντας επιπλέον πρόβες έναντι των υπόλοιπων συμμετεχόντων που έκαναν τουμπεκί μπροστά στην εμφανή αδικία. Φυσικά, την τιμώρησε ο Θεός και έπιασε η κατάρα του no.2, και βγήκε 7η. Ακόμη το φυσά και δεν κρυώνει. 10/10. 

Ισπανία – Ay Que Deseo

Εντάξει, είμαι υπέρ του φλαμένκο και του λάτιν, αλλά αυτό πάρα ήταν γύφτικο για τα γούστα μου. Λο σιέντο Αντόνιο! 2/10.

1.     Πορτογαλία – O Meo Coracao Nao Tem Cor

Μα τι ωραίο! Πόθεν να το πιάσεις; Από την πανέμορφη Λουσία; Από το γιουκαλέλι; Από το τύμπανο; Από την πορτογαλική γλώσσα; Την κόκκινη χαρακτηριστική φορεσιά; Είναι η αγαπημένη μου πορτογαλική συμμετοχή όλων των εποχών και δικαίως η Κύπρος της έδωσε το 12αρι εκείνη τη βραδιά. Δεν είχα ιδέα τι λέγανε τα λόγια, αλλά αρκούσε πως όποτε το άκουγα νόμιζα ότι αράζω σε κάποιο μπαρ της Λισσαβόνας με τον ατλαντικό απέναντι να μου φυσά στα μούτρα. Η Λουσία Μονίζ κατετάγη 6^η, πήρε την καλύτερη θέση της Πορτογαλίας μέχρι το 1996, και έγινε ακόμη μεγαλύτερη φίρμα μετά τη Γιουροβίζιον. Έπαιξε σε πολλές ταινίες και σειρές με αποκορύφωμα το αγγλικό «Love Actually», και είναι ακόμη και σήμερα πολύ ενεργή σελέμπριτι στο ίνσταγκραμ. Είχα μια Πορτογαλίδα συμφοιτήτρια το 2004 στην Αγγλία, που της έμοιαζε πολύ, και ήταν κι εκείνη μια κουκλάρα, τα είχε όμως με έναν Ζοαό με τον οποίο τελικά παντρεύτηκε και μας κρατούσε όλους σε απόσταση ασφαλείας. Αυτά είχα να πω για τη μνημειώδη Πορτογαλία του ‘96. Ήθελα να κερδίσει τότε, αλλά ήταν οι εποχές που η Ιρλανδία ήταν στα φόρτε της και οτιδήποτε άλλο ωχριούσε μπροστά της. 10/10.

1.     Κύπρος – Μόνο Για Μας

Τελικά, μόνο για μας δεν τραγούδησε ο Κωνσταντίνος. Το τραγούδι ξεχώρισε και πήρε την πολύ τιμητική 8^η θέση, την οποία δεν μπορούσα να διανοηθώ τότε. Υπήρχε στιγμή κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας που ήμασταν για αρκετή ώρα μεταξύ 2^ης και 4^ης θέσης και δεν πίστευα στα μάτια μου. Να σας πω ότι ο Κωνσταντίνος ως 18χρονος κουβαλούσε μεγάλο ενθουσιασμό και είχε συνεπάρει τους πάντες στο Όσλο. Ήταν σαν τον Ακύλα φέτος. Εξ ου και οι χαριεντισμοί με την παρουσιάστρια και τα «Hello Constantinos!». Σε μία Γιουροβίζιον που μόλις τότε δειλά δειλά προσέγγιζε τα στάνταρντς του Mtv, το να έχεις έναν Κωνσταντίνο να σου σπέρνει θετικότητα ήταν ό,τι καλύτερο. Όλα αυτά βοήθησαν στο να μας δουν όλοι με καλύτερο μάτι. Να σας πω επίσης ένα fun fact. Επί σκηνής εμφανίστηκε και ένας οικογενειακός μας φίλος στον ρόλο του κιθαρίστα. Ο κύριος που έκανε το σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας είναι φίλος μας. Ξαφνιαστήκαμε όταν τον είδαμε επί σκήνής. Εννοείται ότι δεν έπαιζε ζωντανά εκείνη τη βραδιά, απλά υποκρινότανε. Τον έστειλε το ΡΙΚ ως μέλος της αποστολής για να συμπληρώσει τη σκηνική παρουσία. Του το θύμισα όταν τον είδα κάπου έξω πρόσφατα, αλλά δεν ξέρω αν του άρεσε που ακόμη το θυμόμουνα. 8/10.

1.     Μάλτα – In A Woman’s Heart

Ένα ευχάριστο ποπάκι απ’ αυτές τις safe επιλογές που έστελνε τότε η Μάλτα και η οποία σε συνδυασμό με την αγγλική γλώσσα (που μόνο τρεις χώρες δικαιούνταν να χρησιμοποιούν) έπαιρνε πάντα καλή θέση. Το συγκεκριμένο τραγούδι άρεσε πολύ στους γονείς μου θυμάμαι, εγώ έλεγα «δεν είναι δυνατόν να μη σας άρεσε η Αγγλία αλλά να σας αρέσει αυτή σάχλα» και είχα δίκιο. 6/10.

1.     Κροατία – Sveta Ljubav

Άλλο ένα κροατικό έπος! Τι είχε πάθει τότε η Κροατία κι έστελνε αριστουργήματα, ενώ τα τελευταία 15 χρόνια (με μόνη έκλαμψη τον Baby Lasagna) στέλνει μαλακιάρες, δεν ξέρω. Το Sveta Ljubav είναι ύμνος, ακούγεται πάντα δυνατά, και στα ορχηστρικά σημεία απλά κλείνεις τα μάτια, ανοίγεις τα χέρια και αφήνεις τον άνεμο της αδριατικής να σε συνεπάρει. Η Μάγια Μπλάγκταν φωνάρα απ’ τις λίγες. Ψάξτε την. 10/10

1.     Αυστρία – Weils Dr Gut Got

Απ’ όλα είχε το πανέρι του 1996! Ήθελες γκόσπελ τραγούδι με μαύρους χορευτές και τυφλό τραγουδιστή; Yes sir! Και ήταν και εξαιρετικό, μάλιστα! Αμερικάνικο όσο δεν πάει. Κεφάτο, μερακλίδικο, το ζούσαν στο τρίλεπτο του τόσο ο τραγουδιστής όσο και οι χορευτές / τραγουδιστές του. Η αυστριακή διάλεκτος δεν βοήθησε πολύ, και μέσα σε μια χρονιά με καταπληκτικά τραγούδια δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Ήταν όμως σίγουρα μια πολύ ευχάριστη αναλαμπή μέσα στους 23 συμμετέχοντες. 7/10. 

1.     Ελβετία – Mon Coeur L’Aime

Άλλη μία πολύ αξιοπρεπής συμμετοχή από την Ελβετία, η οποία στα 90ς είχε πάρει εργολαβία το στυλ της Σελίν Ντιόν και το προσάρμοζε κάθε χρόνο ανάλογα. Γενικά η Ελβετία έστελνε τη μία δυναμική μπαλάντα μετά την άλλη. Αυτή δεν αποτελούσε εξαίρεση, παρόλη τη «συνταγή». Όπως και να είχε, εμένα μ’ άρεσε, και μάλιστα τη θεωρούσα και πιθανή νικήτρια στις εποχές που δεν υπήρχαν ακόμα κοινωνικά δίκτυα ώστε να σφυγμομετρείς τον κόσμο. Η Σελίν Ντιόν το 1996 ήταν στις μεγάλες δόξες της με το άλμπουμ Falling Into You, γιατί να μην έγερνε η πλάστιγγα υπέρ μιας άλλης αξιοπρεπούς κόπιας της; 8/10.

 1.     Ελλάδα – Εμείς Φοράμε Το Χειμώνα Ανοιξιάτικα

Ο πατέρας μου το έλεγε «εμείς φοράμε το χειμώνα ταγιεράκια». Δεν ξέρω γιατί, έτσι του είχε μείνει ο τίτλος. Παρόλο που ήμουν και είμαι μεγάλος φαν του Μπίγαλη και χάρηκα όταν είχα ακούσει ότι η Ελλάδα θα εκπροσωπείτο από σύνθεση δική του, εντούτοις ομολογώ ότι το συγκεριμένο τραγούδι ήταν κατώτερο των προσδοκιών μου. Χώρια που η Ευστρατίου το είπε εντελώς άχαρα, ακίνητη, κοιτάζοντας το υπερπέραν μη έχοντας την παραμικρή επαφή και eye contact με τη κάμερα. Η ερμηνεία της δεν περνούσε κάτω. Είπαν ότι υπήρχαν προβλήματα στον ήχο και ότι η αχανής σκηνή δεν ευνοούσε την τραγουδίστρια να ακούει καλά, αλλά όλα αυτά τα έβρισκα φτηνές δικαιολογίες ώστε να πέσει στα μαλακά η μέτρια θέση που έλαβε. Πήρε ό,τι άξιζε και μη σας πω και λίγο παραπάνω. Θυμάμαι ότι η Μαριάννα Ευστρατίου είχε φιλοξενηθεί μέχρι και στο «Μπράβο Ρούλα» τότε, και μάλιστα στο επεισόδιο της Σύρου, που θεωρούνταν πολύ τιμητικό για ένα καλλιτέχνη. Για να πας στην Κορομηλά έπρεπε να ήσουν «κάποιος», και η Μαριάννα με αυτό το τραγούδι δεν ξέρω πως κατάφεραν κι έπεισαν την Κορομηλά. Τότε το Μπράβο φιλοξενούσε στην καθισιά του τον Ρίκυ Μάρτιν και άλλους διεθνείς σταρς. Τι δουλειά είχε η Ευστράτιου; 7/10.

1.     Εσθονία – Keelakee Haal

Τα είπαμε πρόσφατα για το συγκεκριμένο, στο κείμενο για τα αγαπημένα μου ντουέτα. Αν και το 1996 δεν ξέραμε καλά καλά κατά πού πέφτει η Εσθονία, με το συγκεκριμένο μάθαμε μια και καλή. Ένα υπέροχο τραγούδι, μια υπέροχη μελωδία, με αντιθετικές φωνές να το απογειώνουν. Το ακούω μέχρι σήμερα με τρομερή νοσταλγία και αγάπη. Το κορίτσι του Λυκείου επανέρχεται στη μνήμη μου και με αυτό το άσμα. 10/10.

1.      Νορβηγία – I Evighet

Ωραίο αλλά όχι και για 2^ο. Η Ελίζαμπεθ Αντρέασσεν είναι βέβαια ένας θρύλος για την Νορβηγία (παρότι κατάγεται από τη Σουηδία), και θεωρείται κάτι σαν τη δική μας Μαρινέλλα. Εννοείται θα την έστελναν όσες φορές μπορούσαν και θα την ξεζούμιζαν όσο δεν πάει. Το χαρακτηριστικό πνευστό της αρχής θύμιζε Lion King (που το 1996 ήταν ακόμη φρέσκο) - και πλέον διαχρονικό, η ερμηνεία της Αντρέασσεν καθηλωτική. Ε, έπαιζε και εντός έδρας, δεν ήθελε και πολύ. Προσωπικά το βαριόμουν. 8/10. 

Γαλλία – Diwanit Bugale

Τι ντουόνιτ μπουγκάλε, χρυσοί μου; Γαλλικά δεν ξέρετε; Ε, αφού ξέρετε, μιλάτε! 2/10.

1.     Σλοβενία – Dan Naljepsih Sanj

Ο έρωτας που λέγαμε. Ομολογώ ότι στο βίντεο κλιπ ήταν καλύτερη απ’ ό,τι ήταν στη σκηνή που είχε βγει με την κοιλιά στο στόμα καθότι ολίγον έγκυος. Δεν διακρίθηκε και δικαίως, νομίζω ότι ο μόνος λόγος που μου άρεσε ήταν επειδή έμοιαζε στο κορίτσι εκείνο. Το κορίτσι εκείνο υπάρχει ακόμη, νομίζω με διαβάζει κάποτε, αν το βλέπει αυτό και ντρέπεται ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη. Τα αισθήματα ήταν δυνατά και για κάποιο σαδομαζοχιστικό λόγο είμαι ευγνώμων για όλα. 8/10. 

1.     Ολλανδία – De Eestre Keer

Εδώ είμαστε! Καλή, σύγχρονη, ποιοτική ποπ μουσική! Η Μαξίν και ο Φράνκλιν Μπράουν ως «η κοντή και ο ψηλός» έδεναν τρομερά όμορφα μεταξύ τους, το είπαν εξαιρετικά παιχνιδιάρικα, χάρηκα πολύ που κατέληξαν στο τοπ 10, και έτσι έπρεπε! Προσεγμένο όλο από την κορφή μέχρι τα νύχια. 9/10.

1.     Βέλγιο – Liefde Is Een Kaartspel

Μα, τι ωραίο! Αυτό το τραγούδι ήταν ένοχη απόλαυση, και ακόμη είναι, γιατί αναγνωρίζω ότι εξέπεμπε κιτσαρία μεγατόνων. Κατ’ αρχάς η τραγουδίστρια, η οποία μου θύμιζε τη Πέγκυ Ζήνα στα ξεκινήματα της («αν πας με άλλη θα σου σπάσω το κεφάλι» και τα τοιαύτα), βγήκε με εκείνο το απαίσιο ταγιεράκι που θύμιζε κουμπάρα σε επαρχιακό γάμο, και τόλμησε να πει ένα ποπ τραγούδι «παλαιού τύπου» και μάλιστα στα φλαμανδικά που δεν είναι και η πιο εύηχη γλώσσα του κόσμου. Το σύνολο ήταν τόσο άβολο και «what the fuck» που μόνο να το συμπαθήσεις μπορούσες. Ήταν τόσο κακό που τελικά ήταν καλό. Μάλιστα, το 2001 έγινε ολόκληρη δικαστική υπόθεση επειδή η συμμετοχή της Σουηδίας, Listen To Your Heartbeat, προσομοίαζε στο ρεφρέν με το τραγούδι του Βελγίου. Οι Βέλγοι δικαιώθηκαν! 8/10!

1.     Ιρλανδία – The Voice

Όπως δεν μπόρεσα ποτέ να χωνέψω ότι το 2022 θα έβγαζαν πρώτη την Ουκρανία η οποία ήταν στην αρχή του πολέμου, ούτε τότε μπορούσα να χωνέψω ότι θα κέρδιζε πάλι η Ιρλανδία μετά από τρεις συνεχείς διοργανώσεις και με ένα χρόνο διάλειμμα. Ήταν αδιανόητο για το 16χρονο μυαλό μου και είχα καταντήσει να απεχθάνομαι τη χώρα που κατά τα άλλα την αγαπώ και τη βρίσκω και πανέμορφη (όταν την επισκέφτηκα το 2018 αποφάσισα ότι είναι μία από τις ωραιότερες χώρες που έχω πάει). Τέλος πάντων, το 1996 ήταν μία πολύ μοντέρνα και φωτεινή διοργάνωση για να δώσουν το βραβείο στο μουντό και σκοτεινό The Voice. Ναι, αγαπάμε ιρλανδικό φολκλόρ, αλλά έλεος, φτάνει! Θυμάμαι ότι είχα μπλοκάρει από το μυαλό μου τη νίκη αυτή, αρνούμουν να ακούσω το τραγούδι, κι ενώ το 1996 ήταν από τις αγαπημένες μου γιουροβιζιονικές χρονιές, το εν λόγω νικητήριο το έκανα πάντα skip. Στα 46 μου έτη ομολογώ ότι το έχω πια ξεπεράσει, αλλά μου πήρε χρόνια. 8/10.

 

1.     Φινλανδία – Niin Kaunis On Taivas

Σας είχα γράψει πριν ότι άμα η χρονιά ξεκινά με την Τουρκία και το τραγούδι είναι πάνω του μετρίου, πώς μπορεί να μην απογειώνεται όταν ακόμη και οι Φινλανδοί στέλνουν τραγούδι που μια χαρά σου κάθεται; Ήρθαν βέβαια και πάλι τελευταίοι, όπως το συνήθιζαν εκείνα τα χρόνια (μην κοιτάτε σήμερα που γύρισε ο τροχός και φτάσαμε εποχές που θεωρούνται φαβορί οι Έλληνες και οι Φινλανδοί!) αλλά μάλλον έφταιγε ότι η συμπαθέστατη Γιάσμινε έζησε μια άβολη στιγμή τραγουδώντας σε ένα ορχηστρικό σημείο που δεν έπρεπε. Δεν κατάφερε να το σώσει και έτσι καταποντίστηκε μια και καλή. Εν πάση περιπτώσει, το 1996 ακόμη και η Φινλανδία μου άρεσε! Για να καταλάβετε τι μεγαλεία ζήσαμε! 7/10. 

1.     Ισλανδία – Sjubidu

Θυμάμαι ότι τον Ιούνιο του 1996 είχα εξετάσεις Μαθηματικών και δεν μπορούσα να κλείσω μάτι γιατί μου είχε κολλήσει το εν λόγω τραγούδι όλο το βράδυ και το τραγουδούσα στον ύπνο μου. Κατά τα άλλα, απλά αξιοπρεπές τζαζάκι να περνά η ώρα. 6/10. 

1.     Πολωνία – Chce Znac Swoj Grzech

Δεν είναι τίτλος αυτός αγάπες. Όπως και να ‘χει, επρόκειτο για τραγουδάρα. Δηλαδή, αν σώνει και καλά ήθελαν οι Ευρωπαίοι να ψηφίσουν κάτι σκοτεινό και μυστήριο με ερμηνεία οσκαρική και με δόση εναλλακτική δόση γοτθικότητας, δεν θα πήγαιναν προς Ιρλανδία μεριά, αλλά θα το έδιναν στους Πολωνούς στους οποίους χρωστούσαν μια δικαίωση από το 1994 και την Εντίτα Γκόρνιακ. Η τραγουδίστρια ήταν υπνωτιστική και σούπερ σέξι! Πολύ θα ήθελα την Πολωνία να επιστρέψει σ’ αυτές τις σπαραχτικές συμμετοχές. Δεν ξέρω τι πάθανε και στέλνουν μόνο μαλακίες τα τελευταία είκοσι χρόνια. 10/10.

1.     Βοσνία Ερζεγοβίνη – Za Nasu Ljubav

Κάποτε υπήρχε και η Βοσνία. Αλλά και τότε που υπήρχε έστελνε συμμετοχές βγαλμένες από το χρονοντούλαπο, με δόση ναφθαλίνης από τα διάφορα σουξέ της τότε Γιουγκοσλαβίας. Αυτό, για παράδειγμα, μου θύμιζε έντονα ως ατμόσφαιρα το τραγούδι της Doris Dragovic από το 1986. Έκτοτε πέρασαν και δέκα χρόνια. Δεν ήταν πια επίκαιρο. Όπως και να ‘χει, δεν ήταν και τόσο κακό. 5/10.

1.     Σλοβακία – Kym Nas Mas

 Α, ναι μωρέ, το 1996 είχαμε να διαχειριστούμε και τους Σλοβάκους! Βαριέμαι. 3/10. 

1.     Σουηδία – Den Vilda

Έχω ξαναγράψει για το συγκεκριμένο τραγούδι. Τα περαιτέρω λόγια είναι περιττά. Επρόκειτο για έπος! Χριστουγεννιάτικο, σαν βγαλμένο από ταινία του Ντίσνεϊ και συγκεκριμένα το Frozen, γραμμένο από τον υιό του Μπέννυ από τους Abba, ε, τι άλλο θέλατε; Δεν κέρδισε. Δεν ξέρω γιατί η Σουηδία έχει κερδίσει στην ιστορία του Διαγωνισμού με ένα κάρο μετριότητες, αλλά όταν έστελνε μικρά διαμαντάκια περνούσαν στο ντούκου. Καλύτερο φινάλε δεν θα μπορούσε να φανταστεί ο Διαγωνισμός. 10/10.

 

Αυτό ήταν το 1996. Το έχω πολύ ζεστό μέσα στο μυαλό μου. Και το 1997 που ακολούθησε ακόμη περισσότερο, αλλά γι’ αυτό θα τα πούμε μάλλον του χρόνου.

 

Καλό Πάσχα σε όλους!