Ας Μιλήσουμε Για το 2026

 Ευκαιρία σήμερα που είναι Κυριακή να σας παρουσιάσω το δικό μου τοπ10 της φετινής Γιουροβίζιον. 

 

Πριν αρχίσω, να σας πω ότι φέτος δεν έχω αγαπημένο τραγούδι. Πλην του κυπριακού και του ελληνικού, τα οποία αγαπώ και λόγω καταγωγής τους, δεν υπάρχει κάποιο τραγούδι που να με ενδιαφέρει πραγματικά να καθίσω να το ακούσω. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που έχω αρχίσει να παρατηρώ από τότε που μπήκα στη δεκαετία των σαράντα. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο απομακρύνομαι από τη σύγχρονη – ο Θεός να την κάνει – μουσική, και αφήνω πίσω μου τον μάταιο τούτο κόσμο. Αν παρ’ ελπίδα κάποια χρονιά βρεθεί κάτι να με συγκινήσει, όπως η Ιταλία το 2023 και η Γαλλία το 2024, αυτό με εντυπωσιάζει, αλλά πλέον έχει αρχίσει και αραιώνει. Θυμάμαι ότι παλιότερα, φοιτητής ακόμα, έβρισκα άνετα 5-10 τραγούδια να μου αρέσουν. Πλέον μακάρι να βρεθεί έστω κι ένα. 

 

Ήγγικεν, λοιπόν, η χρονιά που δεν έχω ούτε ένα τραγούδι να πω ότι είναι «τραγούδι μου». Πήγα να ενθουσιαστώ λίγο με την Ιταλία, αλλά that didn’t age well που λένε και στο διαδίκτυο. Το βαρέθηκα. 

 

Εν πάση περιπτώσει, ιδού τα 10 που ξεχώρισα με χίλια ζόρια: 

 

12. Κύπρος – Jalla

Τα έχω αναπτύξει πολλάκις. Το τραγούδι έχει όλα τα φόντα να ξεχωρίσει. Αν το στήσουν έξυπνα και αν η Σάσα Ζαν Μπατίστ, η χορογράφος / σκηνοθέτις, δεν επαναλάβει εαυτόν και ακολουθήσει τις ευκολίες της από το Μελοντί φεστιβάλεν, έχουμε σίγουρο το τοπ10. Το αγάπησα το τραγούδι μας και είχα χρόνια να το χαρώ αυτό το συναίσθημα. Να πω και κάτι που ίσως ακουστεί ακραίο. Η Κυπριακή προεδρία της ΕΕ όφειλε να κάνει σχετικό λόμπινγκ αυτό το εξάμηνο σχετικά με το τραγούδι μας. Βέβαια, μας πρόλαβε ο πόλεμος και μπήκαμε στο στόχαστρο για άλλους λόγους. Εγώ αν ήμουν, δεν θα άφηνα ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία έχοντας τους Ευρωπαίους κάθε βδομάδα στα μέρη μου. Θα τους τα έπρηζα σχετικά. Λέμε τώρα...

 

10. Ελλάδα – Ferto

Αν η Ελλάδα κερδίσει, δεν ξέρω αν θέλω να δω τον Ακύλα ισάξιο της Παπαρίζου στο πάνθεον της ιστορίας. Από την άλλη, δεν θέλω να είμαι και κομπλεξικός και να μη χαρώ μία ακόμα εθνική νίκη που πάνε τόσα χρόνια που την προσδοκούμε. Είμαι εναντίον των τρολλ συμμετοχών, αλλά εκείνο το «δες με μαμά» πάντοτε στο τέλος με αφοπλίζει και με συγκινεί.  

 

08. Ιταλία – Per Sempre Si.

Διάβασα ότι το τραγούδι αρέσει στους Ιταλούς φασίστες που είναι ακόμη υπέρ του παραδοσιακού γάμου και ότι στην Ιταλία πολλοί από το κόμμα της Μελόνι το έχουν αγκαλιάσει γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Αν ισχύουν όλα τα παραπάνω, να ένας ακόμα καλός λόγος να αγαπώ το τραγούδι. Αν τα βρωμοκομμούνια άδραξαν την ευκαιρία να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι για να κάνουν αντιπολίτευση τότε ναι, να υποστηρίξουμε με νύχια και με δόντια την Ιταλία. Ακούς εκεί «φασίστες» επειδή ο άντρας υπόσχεται να αγαπά τη γυναίκα του μέχρι τέλους. Σιχάματα! Κατά τα άλλα, καθώς προείπα, το τραγούδι το βαρέθηκα. Γέλασα και χάρηκα με τα βιντεάκια στο ίνσταγκραμ και τις απανταχού ιταλίδες νύφες που χόρεψαν το χορευτικό έξω από τις εκκλησίες πριν τον γάμο τους, αλλά ως εκεί. Ελλείψει άλλων μελωδικών τραγουδιών, η Ιταλία παραμένει στο τοπ3 μου. 

 

07. Φινλανδία – Liekinheitin

Εντάξει, δεν ξέρω αν μου αρέσει επειδή μου το έχουν επιβάλει τα προγνωστικά ή αν πρόκειται όντως για πολλά υποσχόμενο τραγούδι. Είναι σίγουρα μία ενδιαφέρουστα συμμετοχή, του ταίριαξε και η φινλανδική γλώσσα που θεωρείται δύσκολη και κακόηχη, ενώ είναι και καλοστημένη σκηνικά από τον Ισπανό σκηνοθέτη που έχει μεγάλη φόρα τα τελευταία χρόνια. Παρόλα αυτά, το τραγούδι το βρίσκω και λίγο δήθεν. Χτυπιέται η άλλη με το βιολί ενώ ξέρουμε όλοι ότι είναι πλεϊμπάκ. Άσε μας χρυσή μου, σιγά, θα ιδρώσεις! Αν κερδίσουν θα χαρώ γιατί δεν θέλω η μόνη φινλανδική νίκη να είναι αυτή των Λόρντι (που κέρδισε λόγω κοστουμιών κυρίως). Θα είναι όμορφο να υπάρχει και η φινλανδική γλώσσα μέσα στα νικητήρια τραγούδια. Οι Φινλανδοί γυροφέρνουν τη νίκη πολλά χρόνια τελευταίως, νομίζω τους την χρωστούν κατά μία έννοια.

 

06. Ηνωμένο Βασίλειο – Ein, Zwei, Drei

Αυτό μάλιστα! Μπορεί να έχει διάθεση τρολλ, αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω την πρωτοτυπία και τον πειραματισμό. Έχει πολλές ποιότητες το τραγούδι. Μου αρέσουν οι πανκ αποχρώσεις της δεκαετίας του ’80, ο σατιρικός τίτλος, το ότι ξεφεύγει από την πεπατημένη. Δεν ξέρω πώς θα αποδοθεί σκηνικά, μάλλον αυτός θα πατά τα κουμπιά του και θα χτυπάει το κεφάλι του, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με αφήνει αδιάφορο. Μπράβο στους Εγγλέζους. Τέτοια θέλουμε, κι όχι σαν τα περσινά τα παρτσακλώ. 

 

05. Γαλλία – Regarde!

Άλλη μία εντυπωσιακή δηθενιά. Ένα τραγούδι ανακόλουθο, χωρίς καμία συθετική συνοχή, γεμάτο διάσπαρτες, πλην εντυπωσιακές οπερετικές κορώνες και μπαλώματα που σου διατηρούν το ενδιαφέρον για τρία λεπτά, και μετά λες “τι ήταν αυτό ρε μάνα μου;” Οι Γάλλοι θέλουν να κερδίσουν απελπισμένα, αλλά δεν έχουν πιάσει 100% το νόημα ώστε να στείλουν κάτι ακραιφνές να μας αφήσουν μαλάκες. Παίζουν ακόμη με τις συνταγές. Ε, ούτε φέτος θα τους βγει, νομίζω. 

 

04. Σουηδία – My System

Λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή; Όχι! Ε, δε λείπουν ούτε οι Σουηδοί από το τοπ 10 μου. Άλλο ένα «σουηδικότατο» τραγούδι εντυπωσιακό οπτικά με τα λέιζερ, τα χορευτικά και τα φώτα, και τόσο μέτριο ραδιοφωνικά. Η μάσκα που φορά η Φελίσια με χαλάει, το ότι τοποθετήθηκε πολιτικά με ξενέρωσε, παρόλα αυτά, σε μία χρονιά τόσο αδύναμη, κατάφερε και χώθηκε στα φαβορί. Οι περσινοί τύποι με τη σάουνα, χίλιες φορές καλύτεροι. 

 

03. Ισραήλ – Michelle

Τους παραδέχομαι τους Ισραηλινούς. Το ότι έχουν ένα σωρό πολιτικά προβλήματα και όλη την παγκόσμια κοινή γνώμη σχεδόν εναντίον τους, αλλά βρίσκουν χρόνο και μεράκι να επενδύσουν στη Γιουροβίζιον προκειμένου να το γυρίσουν υπέρ τους, είναι ένα μάθημα για όλους εμάς τους υπόλοιπους που μεγαλώσαμε με το “ποιος ασχολείται βρε με τη Γιουροβίζιον;” Αν ασχολούνται οι Ισραηλίτες θα έπρεπε να ασχολούμαστε όλοι μας με τον ίδιο ζήλο. Το τραγούδι τους είναι πολύ καλύτερο από το περσινό κατά τη γνώμη μου. Αν το περσινό βγήκε δεύτερο, το φετινό κατ' αντιστοιχία βάζει άνετα υποψηφιότητα για τη νίκη. Ο μόνος λόγος που ίσως δεν τα καταφέρει είναι ο καταποντισμός από τις επιτροπές που θα το κρατήσουν χαμηλά επίτηδες. Το τραγούδι, προσωπικά, το βρίσκω απλά καλό, αλλά το βρίσκω αισθητικά άρτιο και σύγχρονο. Θεωρώ ότι επί σκηνής θα το φροντίσουν ακόμη περισσότερο και θα μας κρατήσουν σε αγωνία μέχρι τέλους για το πόσο καλά θα τα πάει. 

 

02. Μάλτα – Bella

Μου αρέσει γιατί είναι μπαλάντα παλαιού τύπου και το εφέ με τα ροδοπέταλα το βρίσκω γλυκό. Επίσης, άφησαν επιτέλους πίσω τους τις χοντρές τραγουδίστριες με αδικαιολόγητο attitude και αυτό εκτιμάται. 

 

01 Δανία – For Vi Gar Hjem

Γι’ αυτό το τραγούδι δεν τρελαίνομαι, αλλά αναγνωρίζω τη δυναμική του και ότι έχει μία εμφάνιση που είναι προσεγμένη στην τρίχα και το δευτερόλεπτο. Υποψιάζομαι ότι ο μοναδικός λόγος που θα τύχει υποστήριξης είναι επειδή έχουμε και μια Γροιλανδία να σώσουμε απ’ το στόμα του Τραμπ, και με το να υποστηρίξουμε τη Δανία είναι μια καλή ευκαιρία να αφήσουμε κάποιο σχετικό στίγμα. Κατά τα άλλα, θεωρώ το hype υπερβολικό. 

 

Για τα υπόλοιπα 25 τραγούδια δεν έχω να πω τίποτα. Ούτε χρόνο να χάνω. Σας παραθέτω όμως την κατάταξη μου, μήπως είστε τίποτις μερακλήδες και σας ενδιαφέρει να την εξερευνήσετε. Έχουμε λοιπόν,

 

11. Εσθονία 

12. Αυστρία

13. Γερμανία

14. Βέλγιο

15. Αυστραλία

16. Ελβετία

17. Τσεχία

18. Νορβηγία

19. Πορτογαλία

20. Σερβία

21. Λετονία

22. Κροατία

23. Λουξεμβούργο

24. Ουκρανία

25. Σαν Μαρίνο

26. Λιθουανία

27. Ρουμανία

28. Βουλγαρία

29. Πολωνία

30. Αρμενία

31. Γεωργία

32. Μολδαβία

33. Μαυροβούνιο

34. Αζερμπαϊτζάν

35. Αλβανία. 

 

Γενικά, πρόκειται περί θλιβερής χρονιάς. Βέβαια, έτσι έλεγα και πέρσι και τελικά την αγάπησα. Ίδωμεν.