Jalla!

 

-       Πόσο κυπριλέζικο το θέλεις;

-       Ναι!

 

Προσπαθώ να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου σχετικά με το Jalla (το οποίο προφέρεται «Τζιάλλα» και όχι «τζάλλα», σάμπως και πρόκειται για ζελεδάκι σε παιδικά γενέθλια).

 

Θα προσπαθήσω να διαχωρίσω τη λογική από το συναίσθημα και να τοποθετηθώ όσο πιο περιεκτικά γίνεται. 

 

Το τραγούδι είναι εξαιρετικό και κατά τη γνώμη μου, είναι για τοπ5. Είναι μακράν το καλύτερο τραγούδι που έχει παρουσιαστεί ως σήμερα από τα όσα έχουν επιλεχθεί, και θεωρώ ότι επειδή φέτος θα έχουμε μία μικρή Γιουροβίζιον σε αριθμό συμμετεχόντων, θα διακριθεί και εύκολα. Είναι η καλύτερη μας προσπάθεια από τον καιρό του Fuego. Το βλέπω να μπαίνει και τοπ10 στον τελικό, ή τέλος πάντων να κυμαίνεται μεταξύ 9^ης και 12^ης θέσης στη χειρότερη περίπτωση.

 

Το βίντεο κλιπ, επίσης, είναι χάρμα οφθαλμών. Μελετημένο, φτιαγμένο με μεράκι, σύγχρονο, φωτεινό, και παρουσιάζεται στο διεθνές κοινό χωρίς καμία ντροπή. 

 

Τώρα, αν με ρωτάτε αν μου άρεσε που προβάλαμε τον Λυθροδόντα, αν εγκρίνω που δείξαμε κάτι μονόφρυδες χωριάτισσες και τα διπλοκάμπινα γεμάτα πορτοκάλια, δεν χρειάζεται να απαντήσω. Όσοι με ξέρετε, ξέρετε. Εγώ ένιωθα ρίγος όταν δείχναμε τον Άλεξ Παναγή μέσα στο Κούριο να τραγουδά «είμαι ο Έλληνας που πολεμά». 

 

Να βλέπω την Αντιγόνη να χορεύει τσιφτετέλια στην πλατεία ως λαϊκή καλλονή και να μιλά στο τηλέφωνο με τη φίλη της που έχει το μπλε το νύχι μακρύ ως το πάτωμα λέγοντας της «κόρη σάστου τζαι φύαμε», το βρίσκω χαριτωμένο, αλλά δεν μου σηκώνει και την τρίχα μου. Ούτε μπορώ να ταυτιστώ με τον χωριάτη που έχει την Κύπρο χτυπημένη ως ταττού στην μπιροκοιλιά του. Αυτοί όταν εμφανίζονται στα Britain You Got Talent μας ρεζιλεύουν, δεν μας κάνουν περήφανους. 

 

Τώρα θα μου πεις... Ποιον ήθελες να δείξουν για να φχαριστηθείς; Τον Ζήνωνα Κιτιέως; Η μόνη εν ζωή προσωπικότητα για την οποία δεν ντρέπομαι σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα είναι η Άννα Βίσση. Και τη Βίσση την έχουμε ξεσκίσει. Την στείλαμε ήδη Γιουροβίζιον, την παρουσιάζουμε σε κάθε μεγάλο εθνικό γεγονός, από Ολυμπιάδες μέχρι τελετές εισχώρησης στην ΕΕ. Πήγε 68 ετών η γυναίκα, φτάνει. Αφήστε την ήσυχη. Δεν μπορεί να μας σώζει εσαεί. Όμως, η αλήθεια είναι αυτή, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλους Κύπριους που μπορούν να σταθούν αξιοπρεπώς στο εξωτερικό. Ζούμε στην εποχή του Φειδία και δυστυχώς όχι στην εποχή του Φειδία του γλύπτη του Παρθενώνα. 

 

Πρέπει κάποτε να αποδεχτώ ότι η Κύπρος είναι και όλα αυτά που δείχνουμε στο Jalla. Όπως δεν είχα πρόβλημα που η Μαρίνα Σάττι έδειξε στο βίντεο κλιπ του Ζαριού και την Αθήνα με τους φραπέδες, τους ταξιτζήδες, και τις πλαστικές καρέκλες, έτσι κι εδώ βλέπουμε μία Κύπρο που στην καθημερινότητα μου την απεχθάνομαι. Παρόλα αυτά υφίσταται. Και όχι απλά υφίσταται, αλλά υπάρχουν και συμπολίτες μου που βρίσκουν αυτή τη γραφικότητα και το κιτσαριό, όμορφα. Ο καθένας με τις εικόνες που μεγάλωσε και τις προσλαμβάνουσες του. Σε αυτό το βίντεο κλιπ τουλαχιστον, βλέπουμε αυτή την «ύπαιθρον» στην πιο ιλουστρασιόν μορφή της. Πάλι καλά! 

 

Ας χαλαρώσω όμως και λίγο. Ο καθένας αγαπά την Κύπρο όπως τη γνώρισε στα παιδικά του χρόνια και μέσα από τους γονείς του. Με λίγο χιούμορ και έχοντας υπόψιν ότι στη Γιουροβίζιον πάμε, το Jalla είναι ό,τι πρέπει. Και άσχετα από τα όσα γράφω παραπάνω δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ένα ψιλό-βούρκωμα το ένιωσα καθώς έβλεπα όλες αυτές τις εικόνες απόψε το Δελτίο Ειδήσεων του ΡΙΚ. 

 

Καλή μας επιτυχία. Θα πάμε πολύ καλά φέτος, και η Κύπρος και η Ελλάδα.