Δες Τον Μαμά!

 

Όχι πείτε μου αν υπάρχει πιο συγκινητικό και υπέρτατο πρόγραμμα από τη Γιουροβίζιον.

 

Μόλις τελείωσε το Sing For Greece. 

 

Ποτάμι τα δάκρυα συγκίνησής μου.

 

Μα από πού να το πιάσω; Από την ομοψυχία που χαρακτήρισε όλους τους συμμετέχοντες; Που δεν το ξευτύλισαν το πρόγραμμα ούτε λεπτό. Πού δεν ξαναζήσαμε εποχές Πέγκυς Ζήνα να θάβει Ρακιντζή. Που κράτησαν όλοι τους επίπεδο. Που ακόμη και ο Good Job Nicky κατάπιε το εγώ του και έδειχνε να χαίρεται τη νίκη του Ακύλα. Μα, τι να πρωτοπώ. Που επιτροπές και κόσμος συμφώνησαν και έχρισαν τον Ακύλα εκπρόσωπο σαν να τον στέλνουμε στον πόλεμο και τον ντύνουμε στρατιώτη, ή ταν ή επι τας! Όλο από την αρχή μέχρι το τέλος, τέλειο!

 

Η στιγμή που άνοιξε ο κόσμος για να περάσει η μητέρα του, απερίγραπτη. Τι να λέμε παιδιά, η Ελλάδα φέτος έχει τόσο καλό φενγκ σούι και τόση θετικότητα που θα βγει πρώτη! Ξέρω ότι τραγούδια όπως το «Φερ’το» δεν κερδίζουν συνήθως και περιορίζονται στη 2^η θέση, αλλά για κάποιο λόγο έχω καλό προαίσθημα. Η ενέργεια γύρω από το τραγούδι με παραπέμπει στην εποχή της Παπαρίζου και στο My Number One. Πώς έγινε το 2005 και όλοι ξέραμε ότι η Παπαρίζου θα βγει πρώτη μήνες πριν τον τελικό στο Κίεβο; Έτσι νιώθω και τώρα. (Θα μου πεις, και η Σάττι είχε μπαζ γύρω από το "Ζάρι". Ναι αλλά η Σάττι σιγά σιγά την πήραμε χαμπάρι τι μαλάκω ήταν. Ελπίζω ότι ο Ακύλας θα το παίξει πιο έξυπνα και δεν θα βάλει αυτογκόλ).

 

Όπως έλεγε και η Ναταλία Γερμανού το 2005: «έγραψα ένα στίχο που ήθελα να έχει καλό φενγκ-σούι». Ε, και το «Φέρ’το» το ίδιο φενγκ-σούι έχει. Απλώς πιο επιτακτικό. Φέρ’το να τελειώνουμε. 

 

Σε αυτό το καλό φενγκ-σούι που επικράτησε φέτος, έπαιξε τεράστιο ρόλο και ο Καπουτζίδης κατά την ταπεινή μου γνώμη. Μπορεί να μου σπάει τα νεύρα όταν τον πιάνουν τα ακτιβιστικά του, αλλά οφείλω να του το αναγνωρίσω. Έστησε τόσο ακριβοδίκαια το σόου (μπορεί να μην το έστησε ο ίδιος και να αρκέστηκε στην παρουσίαση αλλά πιστεύω ότι έβαλε το χεράκι του παρασκηνιακά σε πολλά πράγματα – δεν είναι τυχαία η σχέση του με την Κοζάκου μετά από τόσα χρόνια συμπαρουσίασης), το προσέγγισε σοβαρά εκεί που έπρεπε και χαλαρά σε όλο το υπόλοιπο. Δεν λαΐκισε, δεν προσπάθησε να το αναγάγει σε επιστήμη, και φυσικά δεν το αποδόμησε ούτε το υποτίμησε. Μας το σέρβιρε όπως έπρεπε και γι’ αυτό όλοι το αγκαλιάσαμε και το αγαπήσαμε παρόλο που ως παραγωγή ήταν φτωχό σε πολλά σημεία (είδα και το παρασκηνιακό βίντεο στο ίνσταγκραμ από τον 2^ο ημιτελικό όπου έσταζε η οροφή επειδή έξω έβρεχε – τι να πει κανείς, Ελλαδάρα σε αγαπώ!).

 

Ο Ακύλας έχει πολλά να διορθώσει μέχρι τη Βίεννη. Παρόλο που ήταν βελτιωμένος απόψε σε σχέση με τον 1^ο ημιτελικό, η εμφάνιση επιδέχεται τεράστιας βελτίωσης. Του έχω όμως εμπιστοσύνη καθότι ο ίδιος δηλώνει γιούροφαν άρα ξέρει τι απαιτεί η «εργασία» που ανέλαβε και θα τη φέρει εις πέρας. Θεωρώ ότι θα αλλάξει πολλά στην παρουσίαση και στο ενδυματολογικό και όλα. 

 

Κερδίσει ή χάσει, το σημαντικό είναι ότι φεύγει με ομοψυχία και όχι «τραυματισμένος», όπως έλεγε κάποτε και η Δάφνη Μπόκοτα για τους εκπροσώπους μας στα 90ς. Τον Μάιο, θα είναι όλη η Ελλάδα, ή σχεδόν όλη η Ελλάδα μαζί του. 

 

Εμένα με κέρδισε και δεν του το’χα. 

 

Χίλια μπράβο στην ΕΡΤ για το Sing For Greece, μακάρι να εδραιωθεί και κάθε χρόνο να εξελίσσεται και να δυναμώνει, και μια μέρα να φάει και το Melodifestivalen. Το χρειαζόμασταν αυτό το πρόγραμμα. 

 

Καλή επιτυχία στην Ελλάδα μας!